Archive for Απρίλιος, 2012


 

Το κρυμμένο πνεύμα κρούει την θύρα του παρόντος. Θέλει να ξεπαταχθει, γιατί το σημερινό καθεστώς είναι μόνον ένα πρόβλημα, που κρύβει στους κόλπους του ένα πυρήνα διαφορετικόν από εκείνο που θα του εταίριαζε.

 

Hegel

Advertisements

Να βρίσκεις τη χρυσή τομή που διαχωρίζει το ανθρώπινο πνεύμα απο την ανθρώπινη φύση, αυτό είναι το ύψιστο σημείο της σοφίας σου.

Mercurius Astrologus 1638

Θα ξεβαλτώσουμε με ιδανικά ή δανεικά?

 

Ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς απαντά

 

<< Ούτε με το ένα ούτε με το άλλο. Μόνο θα πληθύνουν οι Ελληνες που θα ανακαλύψουν ότι η ελληνικότητα ( γλώσσα, πολιτική, μεταφυσική) είναι ένας έρωτας, και μεγάλη απώλεια να περάσει η ζωή χωρίς να μεθύσεις από αυτόν.>>

 

Από το καινούργιο  περιοδικό HOT DOG του Κώστα Βαξεβάνη

 

Το κοχλιάριον του Εμμανουηλ Ροιδη

Το κοχλιάριον του Εμμανουηλ Ροιδη

7.
-Θεέ μου…
Πού είμαι;
– Στις ερωτήσεις…

8.
-Θεέ μου…
Πού είσαι;
-Στις απαντήσεις…

Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Ποιήματα

 

 

Οι ήρωες  αποτελούν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στη μυθολογία ενός λαού. Και είναι απαραίτητοι γιατί αποτελούν το πρότυπο της γενναιότητας, τους θάρρους, της ευφυΐας, αλλά και την ελπίδα ότι αυτός ο τόπος, ο τόπος του, αφού γέννησε κάποτε τόσο σημαντικές προσωπικότητες, μυθικές και μη, θα γεννήσει και πάλι σε δύσκολες εποχές. Ο άνθρωπος ελπίζει και προσδοκά. Μία τέτοια προσωπικότητα είναι  ο Ηρακλής. Είναι αυτός που τον κυνηγησε η Ήρα και τον εξώθησε σε μία σειρά άθλων προκειμένου να εξαγοράσει την εύνοια των θεών. Και αυτό υποδηλώνει και το όνομά του, ΗΡΑΚΛΗΣ= ΗΡΑ+ΚΛΕΟΣ, χάρη στην παρέμβαση της Ήρας ο Ηρακλής θα δοξαστεί.

Ο σοφιστής Πρόδικος αναφέρει μία ιστορία που αφορά στον έφηβο Ηρακλή. Στον ύπνο του παρουσιάστηκαν δύο γυναικείες μορφές. Η μία ήταν ντυμένη με λευκά, καθαρά φορέματα, με ευπρέπεια και ελευθερία στις κινήσεις της αλλά συγχρόνως ντροπαλή  και σεμνή. Και μετά τον πλησίασε μία ωραία και απαλή γυναίκα με φτιασιδωμένο πρόσωπο και πλούσια ρούχα. Το βλέμμα της ήταν γεμάτο υποσχέσεις. Αυτή η δεύτερη γυναίκα, όταν πλησίαζαν τον ήρωα, έτρεξε βιαστικά και ήρθε πρώτη μπροστά του για να του πει: «Βλέπω ότι δεν ξέρεις ποιόν δρόμο να ακολουθήσεις. Αν με ακολουθήσεις, ο δρόμος σου θα είναι ευχάριστος και πιο εύκολος. Θα έχεις όλες τις ηδονές στη διάθεσή σου. Θα έχεις ό,τι θέλεις να φας, θα φοράς πλούσια ρούχα και θα ζεις μέσα στην πολυτέλεια. Δεν θα έχεις καμιά σκοτούρα. Μόνο σου μέλημα θα είναι πώς να περάσεις τις ημέρες σου χωρίς σκοτούρες και έννοιες. Δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις και να κουραστείς για να τα αποκτήσεις». Ο Ηρακλής ρώτησε το όνομά της. «Ευδαιμονία με ονομάζουν οι φίλοι μου, και όσοι με μισούν Κακία», είπε. Έπειτα πλησίασε η δεύτερη γυναίκα και του είπε: «Ηρακλή, ξέρω την οικογένειά σου και πως σε μεγάλωσαν οι γονείς σου με φρόνηση. Αν ακολουθήσεις τον δρόμο μου, θα κάνεις στη ζωή σου ωραίες πράξεις και σεμνές. Δεν θα σου υποσχεθώ ηδονές. Άλλωστε οι θεοί δημιούργησαν τον κόσμο και τον οργάνωσαν με τέτοιον τρόπο, ώστε να αποκτούν οι άνθρωποι τα αγαθά με κόπο και φροντίδα. Αν θέλεις οι θεοί να είναι δίπλα σου πρέπει να τους τιμάς και τους λατρεύεις. Αν θέλεις να σου δίνει η γη καρπούς πρέπει να την καλλιεργήσεις. Αν νομίζεις ότι πρέπει με πόλεμο να μεγαλώσεις τα όρια της χώρας σου, να ελευθερώσεις τους φίλους και να νικήσεις τους εχθρούς σου, πρέπει να μάθεις την πολεμική τέχνη». Μετά από αυτά τα λόγια οι δύο γυναίκες η Ευδαιμονία και η Αρετή προσπάθησαν να τον πείσουν ότι ο δρόμος τον οποίο επαγγελόταν η καθεμία οδηγούσε στην ευτυχία. Η Αρετή φαίνεται ότι έπεισε τον Ηρακλή πως, παρ’ όλο τον κόπο και τον μόχθο, μπορούσε να του υποσχεθεί μία ζωή ευτυχισμένη, αφού θα ήταν περιτριγυρισμένος από φίλους, θα χαιρόταν την εκτίμηση όλων και, παρά τους κόπους και τις στερήσεις, θα ήταν χρήσιμος στους άλλους και στον εαυτό του, αγαπητός στους φίλους, αρεστός στους θεούς. Αυτές οι σκέψεις έπεισαν τον Ηρακλή να επιλέξει την Αρετή και τον δρόμο της.

Στην ίδια κρίσιμη καμπή, στην οποία  βρέθηκε ο Ηρακλής, όλοι οι άνθρωποι βρισκόμαστε, άλλος πιο γρήγορα και άλλος πιο αργά. Όλοι καλούμαστε να επιλέξουμε τον ανηφορικό δρόμο της Αρετής  ή τον εύκολο δρόμο της Ευδαιμονίας.

Ποια γεγονότα όμως στην προσωπική μας ζωή μας ωθούν να επαναδιαπραγματευθούμε τους όρους της ζωής μας και την υπόλοιπη πορεία μας; Τι μας συμβαίνει στην ανύποπτη και εφησυχασμένη μας καθημερινότητα και μας αναγκάζει να επιλέξουμε, να σκεφθούμε και να πάρουμε αποφάσεις που αλλάζουν τη ζωή μας; Κάποιο γεγονός που μας συνταράσσει ως άτομα και μας ωθεί σε αναστοχασμό της ζωής μας; Κάποια επιλογή η οποία μας έθεσε ενώπιον του εαυτού μας δίκην κρίσεως και μας πιέζει να πάρουμε αποφάσεις που θα τα αλλάξουν όλα;

Όποια και να είναι η απάντηση στην ουσία αποτελεί την αφορμή για να στραφούμε προς τα έσω, να δούμε διερευνητικά τον εαυτό μας, να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς οι άνθρωποι σίγουρα είμαστε φτιαγμένοι από στοιχεία που παραπέμπουν ισότιμα σε ύλη και σε ψυχή. «Κατερχόμαστε στο βάθος της συνειδήσεως» κατά το τυπικό και σε αυτήν την κατάδυση ανακαλύπτουμε την πραγματική αξία της ζωής. 

 Ανεξαρτήτως λοιπόν της αφορμής, η οποία θα μας θέσει σε μία τέτοια διαδικασία να σκύψουμε με προσοχή στον εσωτερικό μας εαυτό, το σημαντικότερο βήμα είναι να πάρουμε απόφαση να τον κατανοήσουμε και να τον βελτιώσουμε. Είναι ένα μεγάλο βήμα. Η μεγαλύτερη και η πιο σοβαρή απόφαση που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος. Και το γνωστό «γνώθι σαυτόν» που υπήρχε γραμμένο στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, το γνωμικό που ανέφερε συχνά στις διδασκαλίες του ο Σωκράτης και διατυπωνόταν τόσο εύκολα καταδείκνυε με πόση δυσκολία γινόταν κατορθωτό. Δυσκολία γιατί η λεκτική προθυμία δεν είναι εύκολη πρακτική. Πότε όμως έρχεται η ώρα για τη μεγάλη απόφαση;

Όταν κρούσαμε την θύρα του ναού ο Δοκιμαστής απάντησε για λογαριασμό μας ότι  είμαστε «ελεύθεροι και χρηστοήθεις». Αυτές ήταν οι δύο προϋποθέσεις για να υπάρξει συναίνεση και να περάσουμε από μία σειρά δοκιμασιών. Αυτή η απάντηση έθεσε το στίγμα ότι καθένας έχει συνειδητοποιήσει τη θέση του στην κοινωνική ομάδα και έχει ευθυγραμμιστεί με έναν τρόπο ζωής ο οποίος θα τον οδηγήσει σε αυτό που θεωρεί αγαθό. Και εδώ πρέπει να θυμηθούμε τους όρους που βάζει ο Αριστοτέλης για τα πράγματα και τις επιδιώξεις των ανθρώπων. Για όλους υπάρχουν τα ίδια μέτρα, για όλους ισχύει η ίδια συνταγή; Ο Αριστοτέλης επιμένει ότι τα κριτήρια είναι δύο: Για όσα μπορούν να υπολογιστούν σύμφωνα με την αριθμητική αναλογία υπάρχει το κριτήριο «κατ’ αυτό το πράγμα», το αντικειμενικό και ίδιο για όλους. Για όσα όμως ορίζονται με την ηθική τότε τίθεται το κριτήριο το «προς ημάς», δηλαδή το υποκειμενικό στοιχείο που έχει να κάνει με τις δυνατότητες του καθενός. Σε αυτήν την πορεία επομένως της αυτογνωσίας, ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε έχει να κάνει με τις προσωπικές αντοχές και με τους προσωπικούς αγώνες τους οποίους είναι έτοιμος να δώσει κάποιος. Και είναι ένας δρόμος για τον οποίο δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ σίγουροι ότι τον ακολουθούμε σωστά, γιατί πάντοτε θα υπάρχει η προσωπική κρίση η οποία θα θέλει να δικαιολογήσει τις αποφάσεις μας ή να αιτιολογήσει τις αποτυχίες και την ολιγωρία μας. Και μερικές φορές θα μας εμποδίζουν οι εσωτερικές φωνές  που θα κρίνουν ότι το λάθος δεν ήταν ποτέ δικό μας αλλά των άλλων. Τότε πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ακολουθούμε τον σωστό δρόμο;

Ποια ατραπός είναι καλύτερη ; Αυτή του πολεμιστή του φωτός; Αυτή του μοναχικού οδοιπόρου; Αυτή του αναχωρητή από τα εγκόσμια και η επιλογή μιας μετρημένης ζωής μακριά από πειρασμούς και βέβηλες σκέψεις; Δεν νομίζω ότι μπορώ να σας δώσω εγώ μια έγκυρη και σταθερή απάντηση. Μάλλον την απάντηση θα τη δώσει ο καθένας μόνος του ανάλογα με τον τρόπο ζωής που μπορεί να διάγει για να μπορεί να αντέξει τις μεγάλες κατηγορίες και τη μεγάλη συγχώρεση –αν κάτι δεν πάει καλά.

Κάποτε επέλεγαν μια ζωή μακριά από τις απολαύσεις, την οικογενειακή ζωή και τις καθημερινές φροντίδες γιατί αποσπούσαν τον άνθρωπο από τον μεγάλο σκοπό. Έτσι έλεγαν. Δεν ξέρω, σκέπτομαι όμως πώς αν το θείο σχέδιο περιελάμβανε απομάκρυνση από τα εγκόσμια τότε ο κόσμος δεν θα είχε αυτό το όνομα (κόσμος=στολίδι) και δεν θα υπήρχε ζωή. Δεν θα είχε δημιουργηθεί το ανθρώπινο είδος με ελεύθερη βούληση ώστε να είναι σε θέση να επιλέγει ποιον δρόμο θα ακολουθήσει, δεν θα του δινόταν η δυνατότητα να κάνει λάθη και να διαμορφώνει τις συνθήκες για σωστές επιλογές, δεν θα μπορούσε να γεύεται το μεγαλείο του να ζητάει συγγνώμη, να ταπεινώνεται, να σηκώνει ψηλά το κεφάλι και να συνεχίζει την πορεία του, την ανοδική πορεία της εξέλιξής του. Γιατί η πορεία του καθενός αποτελεί εξέλιξη και είναι ανοδική, ακόμη και αν σε μία αποστροφή της ζωής μας αποφασίσουμε ότι όλα τα κάναμε λάθος και πρέπει να αρχίσουμε από την αρχή- αν έχουμε το κουράγιο.

 

Επιλέξαμε τον δρόμο του πολεμιστή του φωτός. Αυτή είναι η διαδρομή που εξαγγέλλει ο χώρος μας. Δηλαδή, είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε τις φιλοδοξίες, την αλαζονία, την υπερβολή και τον εγωϊσμό προκειμένου να χαρίσουμε στον εαυτό μας την εσωτερική γαλήνη. Είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε στους άλλους την ανάγκη να διεκδικήσουν καλύτερη επίδοση από εμάς, αν όντως είναι καλύτεροι και να το παραδεχθούμε χωρίς υποκρισία. Να εφαρμόσουμε αυτό που αναφέρει ο Σωκράτης ως «γενναίον ψεύδος», δηλαδή να παραδεχθούμε την πραγματική αξία των άλλων αν είναι καλύτεροι από εμάς και να παραμερίσουμε με γενναιότητα μπροστά σε αυτό που αξίζει. Όμως νομίζω ότι αυτό πραγματικά είναι άθλος: να ζεις στην πραγματική ζωή με όλες τις δυσκολίες και τις υποχρεώσεις απέναντι στους ανθρώπους που σε κοιτούν κατάματα γιατί εξαρτώνται από σένα, να σηκώνεις το βάρος χωρίς να αγκομαχάς, ακόμη κι όταν το βάρος φαντάζει δυσβάσταχτο και να συνεχίζεις την πορεία σου έτοιμος να δώσεις το παράδειγμα στους άλλους. Και αν κάποιος πρέπει να περάσει μπροστά από σένα γιατί το αξίζει, τότε να παραμερίσεις. Αυτός είναι νομίζω, για τα δικά μου μέτρα και το βάθος της κατανόησης ο δρόμος του πολεμιστή του φωτός. Είναι όπως περιγράφει ο Πλάτωνας τους δεσμώτες στην αλληγορία του Σπηλαίου.

Φαντάσου, λέει, μία σπηλιά βαθιά μέσα στη γη, σκοτεινή όπου πορεύονται δίπλα σε ένα τειχίο δεσμώτες με αλυσίδες στους αυχένες και στα πόδια. Από ψηλά ένα αμυδρό φως μας κάνει να βλέπουμε τις σκιές των δεσμωτών στα τοιχώματα της σπηλιάς. Όλοι κουβαλούν τα δικά τους βάρη, άλλοι από χαλκό, άλλοι από ξύλο, άλλοι μεγαλύτερα και άλλοι μικρότερα. Όμως για τον καθένα το βάρος είναι αβάσταχτο. Αν, λέει ο Πλάτωνας, σηκώσεις το βλέμα ψηλά και καταφέρεις να αντικρύσεις το φως, η πρώτη σου κίνηση είναι να κλείσεις τα μάτια γιατί θα τυφλωθεις. Όμως η επιθυμία σου είναι μεγάλη και θέλεις να καταφέρεις να αποδεσμευτείς και να πλησιάσεις το Υπέρτατο Αγαθό που οδηγεί στην αφύπνιση του εαυτού σου και της ψυχής σου. Όμως υποχρέωση του ανθρώπου, που θα αντικρύσει το Αγαθό και θα υποψιαστεί –γιατί ποιος ξέρει αλήθεια ποιο είναι πράγματι το Αγαθό αυτό;- την πραγματική του αξία, είναι να γυρίσει πίσω και να δείξει και στους άλλους δεσμώτες ότι η πραγματική ζωή δεν είναι αυτή κουβαλώντας αυτά τα βάρη και βλέποντας την σκιά του στο τειχίο της σπηλιάς.

Έτσι και ο δρόμος του πολεμιστή. Να κατανοήσει ποιος είναι ο πραγματικός άνθρωπος και ποιος ο αληθινός του εχθρός, να θελήσει πραγματικά να αλλάξει τη ζωή του και να αγωνιστεί για να το πετύχει. Και μπορεί, ποιος ξέρει, σε όλη του την πορεία προς την Ιθάκη να κερδίσει το ιερό δισκόποτηρο της προσπάθειάς του χωρίς να δελεαστεί από τα πετράδια και τα πολύτιμα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένο, κατά τα λεγόμενα των τροβαδούρων.

       Ανθολόγησε ο     Mercurius Astrologus  1638                         

Abd-el-Kader ο Αλγερινός Τέκτονας

Abd-el-Kader ο Αλγερινός Τέκτονας

Πατριώτης που για 13 χρόνια αντιστάθηκε στους Γάλλους κατακτητές. Τον Ιούλιο του 1860, ασχολήθηκε με την υπεράσπιση των χριστιανών εναντίον των δολοφονικών επιθέσεων των Μουσουλμάνων στις χριστιανικές συνοικίες στη Δαμασκό.Τον Ιούνιο του 1864 έγινε Τέκτονας.Περισσότερες πληροφορίες εδω