Κάποτε ο Λιβανέζος ποιητής και φιλόσοφος Χαλίλ Γκιμπράν έγραφε:

«Κι είπε ένας άντρας, μίλησε μας για την Αυτογνωσία

Κι αυτός απάντησε λέγοντας:

Η καρδιά σας γνωρίζει σιωπηλά τα μυστικά της μέρας και της νύχτας.

Όμως τ’ αυτιά σας διψούν για της γνώσης τον ήχο που σκορπίζει η καρδιά.

Πρέπει να ντύσετε με λόγια αυτό που πάντα ήταν ντυμένο με τη σκέψη.

Πρέπει με τ’ ακροδάχτυλα να χαϊδέψετε τ’ ολόγυμνο κορμί των ονείρων σας.

Έτσι να γίνει πρέπει.

Η κρυμμένη πηγή της άνοιξης που φωλιάζει μες στην ψυχή σας,

Πρέπει ν’ αρχίσει να κυλά μουρμουρίζοντας προς την θάλασσα.

Κι ο θησαυρός του ατέλειωτου βάθους πρέπει να βγει στο φως.

Όμως μην πέσετε στο σφάλμα να ζυγιάσετε τον άγνωστο θησαυρό σας.

Κι ούτε να ψάξετε μ’ ένα ραβδί στα βάθη της γνώσης.

Ο μέσα κόσμος είναι μια θάλασσα ανυπόταχτη κι αμέτρητη.

Μην πεις «εύρηκα το μονοπάτι της ψυχής».

Είναι καλύτερα να πεις, «συνάντησα την ψυχή να περπατά πάνω στο μονοπάτι μου».

 

Advertisements