Σκεπτόμαστε δεν σημαίνει βγαίνουμε από το σπήλαιο, ούτε ότι αντικαθιστούμε την αβεβαιότητα των σκιών με τα ευδιάκριτα περιγράμματα των ίδιων των πραγμάτων, το τρεμουλιαστό φέγγος μιας φλόγας με το φώς του αληθινού ήλιου.

Σημαίνει μπαίνουμε στον Λαβύρινθο, πιο συγκεκριμένα κάνουμε να είναι και να φαίνεται ένας Λαβύρινθος, ενώ θα μπορούσαμε να είχαμε μείνει <<ξαπλωμένοι ανάμεσα στα λουλούδια, ατενίζοντας τον ουρανό>>.

Σημαίνει χανόμαστε μέσα στις στοές, που υπάρχουν μόνο επειδή τις σκάβουμε ακούραστα εμείς, περιστρεφόμαστε στο βάθος ενός αδιέξοδου του οποίου η είσοδος έχει κλείσει πίσω από τα βήματά μας-ώσπου η περιστροφή αυτή να ανοίξει ανεξήγητα βατές ρωγμές στο εσωτερικό τοίχωμα.

Κορνήλιος Καστοριάδης από το βιβλίο του Τα Σταυροδρόμια του λαβύρινθου, εκδόσεις Υψιλον 1991, σελίδα 8

Advertisements