συνέχεια απο το προηγούμενο

 

κέντρου διαμέτρω παραλλήλοις γραμμαίς, ων αι μεν, μάλλον, αι δε ήττον απέχουσι της διαμέτρου, μάλλον μεν αι ελάττους, ήττον δε αι μείζους, του γε μην κέντρου ουδεμία των εν διαμέτρω εκατέρωθεν προς αλλήλους ουδ’ αυτή η μεγίστη και εγγυτάτω άπτεται. Ως γουν του εν τω κύκλω κέντρου μόνη η διάμετρος, ούτω και του Θεού μόνη ουδεμία αλλ’ ή μόνη η ευσέβεια είτ’ ουν η ορθοδοξία άπτεται. Αλλ’ ουδέ εκ των υφ’ ενί και τω αυτώ αθλοθέτη, τον αυτόν αγώνα του μεν, ένθεν, του δε, ένθεν ανταγωνιζομένου έξει τι πλέον ο την θρησκείαν αδιάφορος, ίσον δε ειπείν άθρησκος, όπερ εστιν άθεος, ως του επισκοπούντος αθλοθέτου ουχί εκατέρους τους ανταγωνιστάς (το της αδιαφορίας συστατικόν) μόνον δε τον νικήσαντα στεφανούντος (το της αδιαφορίας καθαιρετικόν) τι δαι και άλλως κοινόν τοις αλληλομάχοις ανταγωνισταίς προς την απόλεμον υποτιθεμένην αδιαφορίαν; τα γαρ αδιάφορα ουκ εισιν αλληλομάχα. Αλληλομάχοι δ’ οι ανταγωνισταί· ανταγωνιστών άρα λόγον ενέχει η των θρησκειών εξ υποθέσεως άμαχος αδιαφορία. Ει δε έχει, ούτε το άμαχον αρ’ έχει ούτε το αδιάφορον. Ως γαρ ουχ οίον τε από του αυτού σημείου επί το αυτό σημείον ευθείας γραμμάς της μιάς πλείους αγαγείν, ούτως ουδέ της ευσεβείας οίον τε τας οδούς πλείους της μιας είναι. Καθ’ ό,τι, ο αυτός θεός εστιν η αρχή της πίστεως και το τέλος της πίστεως, το Α και το Ω, η θύρα, η οδός, η πύλη. Εις Κύριος, μία και η πίστις. Ει γαρ πολλαί αι οδοί της ευσεβείας, πως ου συνανήχθησαν εις τον Θεόν ταις του θεσβίτου Ηλιού και αι των της αισχύνης ιερέων κραυγαί; αλλ’ ου πέφυκεν ακούειν των μη θεοσεβών ο Θεός. Ου γαρ επειδή ανατέλλει τον ήλιον επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους, και τα εν τω ιδίω αγρώ ζιζάνια αφίνει συναυξάνεσθαι τω σίτω μακροθυμούμενος εις πάντας, ίνα ανανήψαντες εκ της του διαβόλου παγίδος εζωγρημένοι υπ’ αυτού εις το εκείνου θέλημα, εις επίγνωσιν αληθείας μετανοήσαντες έλθωσιν, παρά τούτο και τα ερίφια τοις προβάτοις ισοστάσιά τε και ομοταγή ή τα ζιζάνια και το άχυρον συνεισακτά τε και συναπόθετα. Οπότε ουδέ πάντες οι κλητοί, ήδη και εκλεκτοί και γνωστοί τω Θεώ. Ου γαρ μάλλον την κακουργίαν ή την ασέβειαν αποστρέφεται ο Θεός. Εδείχθησαν δε ασεβείς και αντίχριστοι πας κακόδοξος. Αλλ’ ουδέ ο εν παντί έθνει φοβούμενος τον Θεόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην, απλώς εστιν αυτώ δεκτός, αλλά καθ’ ον τρόπον εδέχθη και ο ευνούχος Αιθίοψ, και μετ’ αυτόν Κορνήλιος περί ου ταύτα είρηται. Και γαρ και αυτός και φοβούμενος ήν τον Θεόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην, αλλά ειμή εποίησε και πάνθ’ όσα προσέταξεν οι ο Θεός δια Πέτρου, ώστε εις Χριστόν πιστεύσαντα βαπτισθήναι, ουκ αν εδέχθη, μηδέν απονάμενος της ιδίας δικαιοσύνης και θεοσεβείας. Τις μάλλον του Παύλου ειργάζετο δικαιοσύνην και εφοβείτο τον Θεόν; Ος και εν πάση αγαθή συνειδήσει πεπολίτευται τω Θεώ κατά δικαιοσύνην την εν νόμω γενόμενος άμεμπτος, και ζηλωτής του Θεού, αλλ’ ει μη εποίησε και όσα οι ελαλήθη δι’ Ανανίου, τούτ’ έστιν, ει μη και εις Χριστόν πιστεύσας εβαπτίσθη, ουδέν αν απώνατο ούτε της αγαθής συνειδήσεως ούτε της εν νόμω δικαιοσύνης, ούτε του θείου ζήλου. Επεί γαρ ουκ Ιουδαίων ο Θεός μόνον αλλά και εθνών. Επείπερ εις ο Θεός, ομόλογον, ως, ον τρόπον εγένοντο οι δεκτά τα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ιεζεκιήλ, ούτως εστι δεκτός και των εθνικών ο φοβούμενος τον Θεόν, και εργαζόμενος δικαιοσύνην, φημί δη εκάτερον ουκ άλλως, αλλ’ ή δια της εις Χριστόν πίστεως. Καθ’ ό,τι επιφανέντος Χριστού ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία. Ώστε το περικόπτειν της όλης υφής το Γραφικόν ρητόν, των στρεβλούντων εστι τας Γραφάς προς την ιδίαν εαυτών απώλειαν. Η γαρ των θρησκειών αδιαφορία, αδιαφορίαν εισάγει φωτός και σκότους, ψεύδους και αληθείας, ναού θεού και ειδώλων, Χριστού (ίλεως ο κύριος) προς Βελίαρ. Αλλά μην τούτων ουδεμία προς άλληλα κοινωνία ή συγκατάθεσις ή συμφώνησις, ουδέ αι διάφοροι άρα των θρησκειών προς την ευσέβειαν αδιάφοροι. Τι δαι και οι του θείου ναού από Αδάμ και καθ’ έξης μέχρι Χριστού και των αυτού Αποστόλων δομήτορες; Αβραάμ λέγω και Ισαάκ και Ιακώβ και ο νέος Ισραήλ ους συ φραγμασόνας και αυτούς κατανομάζεις; Εν ανομοιοθρησκείαις τον έμψυχον του Θεού ναόν είτ’ ουν εαυτούς ωκοδόμησαν, ή εν ομοθρησκεία. (ουδέ γαρ τεχνικωτέρους εαυτούς, ει σωφρονείεν, ειπείν θαρρήσετε των αρχιτεκτόνων εκείνων, ων επί τω θεμελίω οικοδομείν επαγγέλλεσθε). Αλλ’ ώσπερ οι θείοι εκείνοι φραγμασόνες θεόσδοτον είχον το είδος ης ωκοδόμησαν έκαστος οικοδομής, ούτω και υμάς ανάγκη, ει ως είπον σωφρονείν τε, ον οικοδομείν επαγγέλλεσθε ναόν του Θεού, προς Ουδέν αλλ’ ή προς ό οι θεοειδείς εκείνοι φραγμασόνες προδιέγραψαν είδος διαμορφούν. Ει γε και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο και καθ’ υμάς πρώτος και έσχατος των φραγμασόνων φραγμασών, το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, μάλλον δε, ο ων, εξ ων έδωκε καταγραφήναι αξιοί ειδοποιείσθαι τους εαυτού εμψύχους ναούς δίχα τινός μεταμορφώσεως, ή ως αν υμείς είποιτε ρεφορμάρσεως· πάντα γαρ φησιν, α ήκουσα πάρα του πατρός μου, εγνώρισα υμίν (Ιωάννης 15, 15). Ελθών δε ο παράκλητος ωδήγησεν ημάς εις πάσαν την αλήθειαν (Ιωάννης 16, 13 και Ιωάννης 2, 27) και τα αρεστά τω Θεώ εδίδαξεν ημάς (Σοφία Σολομώντος 9, 17, 18· Βαρούχ 4, 4) και πάσαν την βουλήν του Θεού ανήγγειλαν ημίν οι Ευαγγελισταί (Πράξεις 20, 20, 27) και ουδέν των συμφερόντων υπεστάλησαν του μη αναγγείλαι ημίν, ίνα υμείς δήθεν οι νέοι φραγμασόνες τούτο ημίν αναγγείλητε. Τι γαρ συμφερώτερον, τι μυστικώτερον, ων αυτοίς μεν ο Θεός απεκάλυψε δια του πνεύματος αυτού, ημίν δε αυτοί ελάλησαν απ’ αιώνος σεσιγημένου μυστηρίου. Α γαρ οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε (Ματθαίος 13, 17) και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη (Λουκάς 10, 21) και απλώς εις α επιθυμούσιν άγγελοι προκύψαι, ταύτα απεκαλύφθη τη Εκκλησία. Τις ουν η εκείνων (ίνα επί το προκείμενον επανέλθωμεν) θρησκεία; Ουχί ξύμπαντες ακούουσι μεν παρ’ ου τον οίκον οικοδομούσιν, οίκους Ισραήλ, Κύριος ο Θεός σου, κύριος εις εστιν. Εγώ ειμί ο θείος Αβραάμ και ο θείος Ισαάκ, και ο θείος Ιακώβ. Εγώ, εγώ Θεός πρώτος, εγώ και μετά ταύτα και εις τον αιώνα. Και Θεός πλην εμού ουκ έστι. Λέγουσι δε και αυτοί προς αυτόν, Συ ει αυτός ο βασιλεύς μου και Θεός μου, ο Θεός του Ισραήλ, ο υπάρχων προ των αιώνων. Και ουκ έστι Θεός πλην σου, και ου διεπετάσαμεν χείρας ημών προς θεόν αλλότριον; Εκτός σου γαρ άλλον ουκ οίδαμεν; Ωσαύτως και ενανθρωπήσας ο θείος λόγος, λέγει μεν αυτός, πιστεύετε εις τον Θεόν, και εις εμέ πιστεύετε. Ότι ο πιστεύων εις εμέν, ου πιστεύει εις εμέ, αλλ’ εις τον πέμψαντά με, ότι εγώ εκ του πατρός εξήλθον και ήκω· εν τω ονόματι του πατρός μου. Ότι εγώ ειμί το φως του κόσμου, η αλήθεια και η ζωή· ο υιός του Θεού. Ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί εστι. Ότι εγω΄και ο πατήρ εν εσμεν. Ακούει δε παρά μεν του θεού και πατρός, συ ει ο υιός μου ο αγαπητός, εν σοι ηυδόκησα. Εκ γαστρός προ Εωσφόρου εγέννησά σε, κάθου εκ δεξιών μου, έως αν θω τους εχθρούς μου υποπόδιον των ποδών μου. Δώσω σοι έθνη την κληρονμίαν σου και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γης. Παρά δε ων και υμείς αυχείτε θείων φραγμασόνων, ο θρόνος σου, ο Θεός, εις τον αιώνα του αιώνος, ράβδος ευθύτητος η ράβδος της Βασιλείας σου. Η βασιλεία σου βασιλεία πάντων των αιώνων. Συ γαρ ει ο υιός του Θεού του ζώντος. Συ ει ο κύριός μου και ο Θεός μου, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ· θεός ζων, μέγας και αληθινός και προς τίνα απελευσόμεθα; Ρήματα ζωής αιωνίου έχεις. Αλλά και περί του πνεύματος της αληθείας, ο παρά του πατρός εκπορεύεται, και εν υιώ επαναπαύεται, ότι νοερόν, άγιον, αγαθόν, είτ’ ουν φιλάνθρωπον, ευεργετικόν, παντοδύναμον, παντεπίσκοπον, δια πάντων χωρούν πνευμάτων νοερών καθαρών. Τον ουρανόν και την γην πληρούν· δημιουργικόν· τω πατρί και τω υιώ συντεταγμένον και συναριθμούμενον· όθεν και συνδοξαζόμενον. Κύριος γαρ και Θεός το πνεύμα, το ενεργούν και διαιρούν τα χαρίσματα εκάστω καθώς βούλεται. Ωσαύτως κύριος και Θεός του Ισραήλ το πνεύμα το λαλήσαν δια στόματος πάντων των απ’ αιώνος αγίων προφητών αυτού και ο του πνεύματος ναός του Θεού εστι ναός. Και ο ψευσάμενος το πνεύμα το άγιον, τω Θεώ εψεύσατο. Και ως Θεός έθετο εν τη Εκκλησία το πνεύμα το άγιον αποστόλους, προφήτας, διδασκάλους κτ. όθεν και η προς αυτούς βλασφημία ουκ αφίεται ούτε εν τω νύν ούτε εν τω μέλλοντι. Ο γαρ κύριος ον είδεν Ησαΐας καθήμενον επί θρόνου υψηλού και επηρμένου και Σεραφείμ ειστήκεσαν κύκλω αυτού, παρ’ ου και απεστάλη ειπείν τω λαώ, ακοή ακούσετε και ου μη συνήτε, κτ., ου κατά την εν τω νόμω αμυδράν θεογνωσίαν, μάλλον δε την των Ιουδαίων πενίαν μόνος ο πατήρ ην, αλλά και ο υιός, και το άγιον πνεύμα. Ώστε τους αποστόλους εκ πατρός δι’ υιού εν αγίω πνεύματι χειροτονηθέντας αποσταλήναι εις το κήρυγμα. Καθ’ ό,τι τρισάγιος κατά τον σεραφικόν ύμνον ειτ’ ουν τρισυπόστατος· ο εις κύριος και Θεός· ο δημιουργός του παντός. Όθεν θεόν όταν είπω, ου πλην θεός άλλος ουκ έστιν, ουχ ως υμείς φατε, πρόνοιαν απολύτως λέγω, την ως υμείς φρενοβλαβώς οίεσθε, θρησκείαν αδιαφορίας εισαγωγόν, αλλά τον τη προνοία αναγκαίως και αναντιρρήτως συνεισαγόμενον προνοητήν (η ση γαρ φησι πατρός διακυβερνά πρόνοια· η γαρ πρόνοια προνοητική εστι πρόνοια, ωσπερούν και προνοητής προνοουμένων εστι προνοητής.) Και ουδέ τούτου απλώς, λέγω δε ουχί ή μόνον τοις ποιήμασι νοούμενον, καθοράται. Και ενί εκάστω ημών ψηλαφώμενος ευρίσκεται· καθ’ ο εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν. Και αγαθοποιών δια πάσης της ορατής κτίσεως ημάς, ουκ αμάρτυρον εαυτόν αφίησιν· οπότε ουδ’ ούτω θρησκευόμενος θρησκειών αδιαφορίαν εισάγει. Θεός γαρ ζηλωτής εστι κύριος ο Θεός. Και ου δίδωσι την δόξαν αυτού ετέρω. Ουδέ τας εαυτού μεν, ουκ ορθώς δε, αλλά κακοδόξως προσφερομένας αινέσεις προσίεται· ως φαυλιζούσας το όνομα αυτού. Ου γαρ μάλλον άρτοι ηλισγημένοι, και θύματα μωμητά ή κακοδοξιαβδέλυγμα αυτώ. Ει γε ου μάλλον ζώων ή αινέσεως θυσία δοξάζεται. Και ει οι το σώμα μωμητοί προσεγγίζοντες τω θυσιαστηρίω βεβηλούσι το όνομα το άγιον του Θεού, πολλώ μάλλον βέβηλος αυτός ο μωμητός την ψυχήν τη κακοδοξία. Ούκουν λέγω ή μόνον τοις ποιήμασι νοούμενος καθοράται ου δ’ η ανθρώπου τα σωματικά μόνον προνοιεί, αλλ’ η αυτός ούτος ο ποιητής και ώφθη επί γης, και ελάλησεν ημίν πρότερον μεν χερσί προφητών ομοιωθείς δι’ ων επλήθυναν θράσεων, μετά δε ταύτα και σαρξ είτ’ ουν παιδίον αναλλοιότως γενόμενος εκ της εν γαστρί σχούσης αυτόν νεάνιδος παρθένου, και ομοιωθείς ημίν κατά πάντα χωρίς αμαρτίας, ώστε αυτόν καθ’ ην ανείληφε σάρκα δήλον δ’ ότι έμψυχόν τε και λογικήν είτ’ ουν έννουν και παθείν και σταυρωθήναι και ταφήναι και τη τρίτη ημέρα αναστήναι, και αντιθείναι όπου ην το πρότερον, καθεζόμενος εν δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης, ο  εστί του πατρός υπεράνω πάντων των ουρανών, και πάσης αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος, παρ’ ου πατρός και άλλον παράκλητον έπεμψεν ημίν το πνεύμα της αληθείας, ο παρά του πατρός εκπορεύεται. Ος ελθών ωδήγησε τους αποστόλους, εξ αυτών δη και ημάς εις πάσαν την αλήθειαν, ον δε τρόπον εθεάθη πορευόμενος αφ’

συνεχίζεται

Advertisements