Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά .
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της .
Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, άλλα όχι από σας.
Και παρόλο που είναι μαζί σας, δεν σας ανήκουν .
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας.
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους αλλά όχι την ψυχή τους .
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε, ούτε στα όνειρά σας.
Μπορείτε να προσπαθείτε να είστε σαν κι αυτά , αλλά μην επιδιώκετε να τα φτιάξετε σαν και σας.
Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω , ούτε παραμένει στο χθες .
Είστε το τόξο απ’ όπου τα παιδιά σας ,σαν ζωντανά βέλη , εκτοξεύονται προς τα μπρός.
Ο τοξότης βλέπει το στόχο πάνω στο μονοπάτι του άπειρου, και σας λυγίζει με τη
δύναμή του ώστε τα βέλη του να τιναχτούν ταχύτατα και μακριά.
Το λύγισμά σας στο χέρι του τοξότη ας είναι για σας χαρά.
Γιατί όπως αυτός αγαπά το βέλος που πετά , έτσι αγαπά και το τόξο που είναι σταθερό.
ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Advertisements