Archive for Ιουνίου, 2014


Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες
τούτες τις πέτρες τις εσήκωσα όσο βάσταξα
τούτες τις πέτρες τις αγάπησα όσο βάσταξα
τούτες τις πέτρες, τη μοίρα μου.
Πληγωμένος από το δικό μου χώμα
τυραννισμένος από το δικό μου πουκάμισο
καταδικασμένος από τους δικούς μου θεούς,
τούτες τις πέτρες.

Γ. Σεφέρης, Β’. Μυκήνες, Γυμνοπαιδία

1

Advertisements

….Ένας νεαρός άνδρας πήγε κάποια μέρα σ’ ένα μεγάλο δάσκαλο του κεντό 

( ιαπωνική ξιφασκία) για να γίνει μαθητής του. Ο δάσκαλος τον δέχτηκε : » Από σήμερα», του είπε , » θα πηγαίνεις κάθε μέρα να κόβεις ξύλα στο δάσος και να κουβαλάς νερό από το ποτάμι». Έτσι έκανε ο νεαρός επί 3 χρόνια. Και μετά,είπε στο δάσκαλο του : » ‘Ηρθα για να μάθω ξιφασκία και,μέχρι τώρα,ούτε που διάβηκα το κατώφλι του ντοζό σας»

 

  » Καλά»,απάντησε ο δάσκαλος,» σήμερα θα μπεις μέσα. Ακολούθησε με. Και τώρα,κάνε το γύρο της αίθουσας περπατώντας προσεκτικά πάνω στην άκρη του ταταμί ( χαλί από 

ρυζάγκαθα),δίχως να την ξεπεράσεις». Ο μαθητής υποβλήθηκε σ’ αυτή την άσκηση επί 1 χρόνο , κι ύστερα τον κυρίευσε ένας άγριος θυμός : » Φεύγω»,είπε. » Δέν έμαθα τίποτε από όλα αυτά για τα οποία ήρθα!» . » Σήμερα» του αποκρίθηκε ο δάσκαλος, » θα σου δώσω την ύστατη διδασκαλία. Έλα μαζί μου».

 

  Ο δάσκαλος πήγε τον μαθητή του στο βουνό.

 

  Σύντομα βρέθηκαν μπρος σ ‘ ένα γκρεμό. Ένας απλός κορμός δέντρου,ριγμένος πάνω στο κενό,έκανε χρέη γέφυρας. » Και τώρα,διέσχισε τον», είπε ο δάσκαλος στο μαθητή. Κυριευμένος από τρόμο και ίλιγγο στη θέα της αβύσσου,ο νεαρός είχε παραλύσει. Εκείνη τη στιγμή.έφθασε ένας τυφλός. Ψηλαφίζοντας με το μπαστούνι του,ανέβηκε στο εύθραυστο γεφύρι χωρίς να διστάσει και το πέρασε ήσυχα. Δε χρειάστηκε τίποτα περισσότερο για να γνωρίσει ο νεαρός την αφύπνιση και να εγκαταλείψει κάθε φόβο θανάτου. Όρμησε με βήμα ζωηρό πάνω από το βάραθρο και βρέθηκε στην άλλη άκρη. Ο δάσκαλος του,του φώναξε : » Κατέχεις το μυστικό της ξιφασκίας : να εγκαταλείπεις το εγώ σου και να μη φοβάσαι τον θάνατο. Κόβοντας ξύλα και κουβαλώντας νερό καθημερινά,απόκτησες γερούς μύες. Περπατώντας προσεκτικά στην άκρη του ταταμί ,απόκτησες την ακρίβεια και την λεπτότητα της κίνησης. Και να που κατάλαβες,μόλις σήμερα,το μυστικό της οδού του ξίφους. Πήγαινε. Θα είσαι παντού ο πιο δυνατός…»

 

   Το Ζεν βρίσκεται πέρα από όλες τις αντιφάσεις. Τις περικλείει και τις υπερβαίνει. Θέση,αντίθεση,σύνθεση και επέκεινα. Όταν οι δάσκαλοι του Ζεν απαντούν στις ερωτήσεις των μαθητών τους μ’ ένα αίνιγμα που μοιάζει παράλογο σκώμμα,δεν αστειεύονται. Ο δάσκαλος εντείνει πάντοτε τις προσπάθεις του για να οδηγήσει το μαθητή πέρα από την σκέψη.

 

  Αν ανοίξουμε τα χέρια,μπορούμε να δεχθούμε τα πάντα. Μπορούμε να συμπεριλάβουμε ολόκληρο το σύμπαν…Από εμάς εξαρτάται.

Χόρχε Μπουκάι

Από την Ανατολή ο Σεβάσμιος χτυπά την σφύρα πάνω στην έδρσ τρείς φορές, αρχή της Τάξης και της Αρμονίας της Φύσης, μέσα στην Στοά και ακολουθούν με την τριπλή κρούση της σφύρας οι δύο Επόπτες, το παράγγελμα της εγρηγόρησης έχει ολοκληρωθεί, οι συνειδήσεις έχουν ξυπνήει και οι Τεκτονικές εργασίες έχουν αρχίσει.

Η σφύρα ήταν πάντα το έμβλημα του ΜΑΤΣ και είναι ο πρόγονος της σφύρας του Σεβασμίου, που την κρατά για να συμβολίζει τον Βασιλέα των πάντων όταν διευθύνει τις εργασίες της Στοάς.

Στο χέρι του μαθητή είναι εργαλείο για την κστεργασία του ακατέργαστου λίθου, που συμβολίζει την ψυχή και το εσωτερικό εαυτό μας, ενώ στά χέρια του Σεβασμίου και των Εποπτών συμβολίζει την εξουσία, η οποία διέπεται απο την λογική, για να κατευθύνει δίκαια την κρίση.

Τα τρία φώτα της Στοάς ( Σεβάσμιος, Α Επόπτης Β Επόπτης) είναι οι πρωτεργάτες της κατεργασίας της ψυχής σύμφωνα με τις Συμπαντικές Αρχές ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ , η σοφή χρήση της σφύρας γίνεται το όργανο για να διδάξει σε μαθητές και εταίρους τον δρόμο του πραγματικού Μύστη, που κάποτε θα γίνουν και οι ίδιοι Σεβάσμιοι.

 

 

 

4

 

Εισερχόμενος κανείς στον Τεκτονισμό, ακόμα κι αν δεν έχει διαβάσει τίποτα γύρω από την αδελφότητα, το πρώτο που μαθαίνει, είναι για τους τρείς συμβολικούς βαθμούς. Αυτοί, είναι κατά πολλούς Αδδ…, οι σημαντικότεροι και ουσιωδέστεροι βαθμοί στη Τεκτονική ιεραρχία. Είναι η βάση, αλλά και η κορυφή της Τεκτονικής συμβολικής.
Στο Τεκτονισμό, όπως όλοι μας γνωρίζουμε, τα πάντα είναι συμβολικά. Αυτό, είναι το πρώτο που μαθαίνει ο νεομύητος Μαθητής. Στον Συμβολικό Τεκτονισμό, ακολουθείτε ο Μύθος του Χιράμ. Ο Χιράμ Αμπίφ, είναι ένα ιστορικό πρόσωπο, που κατόπιν εντολής του συνονόματού του βασιλιά της Τύρου, ανέλαβε την κατασκευή του Ναού του Σολομώντα. Το όνομά του (και οι διάφορες παραλλαγές του), αλλά και η ιστορία της ζωής του (υιός της χήρας), έχουν επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τους τέκτονες, μιας και κρύβουν πολλούς και σημαντικούς συμβολισμούς (μετουσίωση του Φωτός, πατέρας των Διδασκάλων, αυτιά του καλαμποκιού και μύθος του Ώρου – υιού του Οσίριδος και της Ίσιδος – αντίστοιχα).
Αυτό που πραγματικά έχει περάσει μέσα στο Τυπικό των Τεκτονικών εργασιών, είναι ο μυθικός τρόπος δολοφονίας του Διδ… Χιράμ. Η περιήγησή του στο Ναό, οι «αχρείοι» Εταίροι που του ζήτησαν τη «Λέξη», τα τεκτονικά εργαλεία με τα οποία τον κτύπησαν, σε συγκεκριμένα σημεία του σώματός του, οι πύλες του Ναού (σε συγκεκριμένα σημεία του ορίζοντα), που έτρεξε ο Διδ… για να ξεφύγει από τους επίδοξους δολοφόνους του, τα τελευταία του λόγια, αλλά κυρίως, η σθεναρότητα του χαρακτήρα του στις αρχές και τα ιδανικά του, ακόμα και με την θυσία της ίδιας του της ζωής, έχουν γίνει παράδειγμα και μυητικό μέσο για τους απανταχού Τέκτονες. Η ανεύρεσή του, ο τρόπος σηματοδότησης του σημείου που κείτονταν η σορός του, το τελετουργικό αναγνώρισής του, αλλά και η νεκρανάστασή του, έχουν το δικό τους μοναδικό αλληγορικό χαρακτήρα και περιεχόμενο. Μέσα από αυτόν και μέσα σε αυτόν τον συμβολικό μύθο, δημιουργήθηκε και πορεύεται ο παγκόσμιος Τεκτονισμός.
Ο Αδ… που γίνεται μύστης του Τρίτου Συμβολικού Βαθμού, αναζητά τον ίδιο τον Δημιουργό. Μέσα από την ολοκλήρωση του κύκλου της ζωής του, περνώντας από τα τρία ηλικιακά επίπεδα και λαμβάνοντας όσα του προσέφερε η πορεία του στον τρισδιάστατο κόσμο, βιώνει τον θάνατο αλλά και την αναγέννηση της ζωής, απαλλαγμένης από τα βαρίδια του αντικειμενικού του βίου, νιώθοντας τη δύναμη του Θείου Σπινθήρα να κτυπά πλέον στο στήθος του.
Γεμάτος νιάτα, δύναμη και όρεξη για σκληρή εργασία, ο Τέκτονας, ξεκινά το δύσκολο κι ανηφορικό του ταξίδι, για την αναζήτηση του «Ενός». Η πορεία του αρχίζει, από το σκοτάδι της Δύσης, με αργά αλλά σταθερά βήματα. Έτσι, με τα πρώτα τρία βήματα που κάνει, καθυποτάσσει τα πάθη του, απαρνιέται τους πειρασμούς της ζωής και αποστασιοποιείται από κάθε ιδιοτελή σκοπό της ύπαρξής του. Ως μεσήλικας ανέλυσε, πειθάρχησε και έλεγξε τον εσωτερικό του κόσμο, μέσα από τη μελέτη και την συνεχή ενασχόληση με τις επτά ελεύθερες τέχνες κι επιστήμες, μαθαίνοντας για την Γεωμετρία και αναπτύσσοντας τις πέντε του αισθήσεις. Μέσα από τον δύσκολο, ομολογουμένως, αγώνα του, κατάφερε να αδράξει, στην ανοδική του πορεία προς το Φως, εκτός από τα τρία πρώτα βήματα, άλλα δύο, φτάνοντας τα πέντε και σχηματίζοντας μια ελικοειδή κλίμακα, που ενώνει την ελπίδα με την επίτευξη του ευγενούς του έργου.
Η μέση ηλικία, έχει πια παρέλθει και το γήρας έχει κυριεύσει στο σώμα. Η εμπειρία κι η σοφία, έχουν αντικαταστήσει τη δύναμη, την αντοχή και την όρεξη για υλική δημιουργία. Έχει έρθει η ώρα, του τελικού απολογισμού της ζωής, ώστε στο νέο ξεκίνημα που μέλλει, να μην υπάρξει νέα αρχή, αλλά συνέχιση και τελειοποίηση της ψυχής και του πνεύματος. Στη μεγαλύτερη δοκιμασία του τρισδιάστατου βίου του, ο Τέκτονας, θα πρέπει να συντρίψει το αντικειμενικό «εγώ» και «θέλω» του, απελευθερώνοντας μ’ αυτό τον τρόπο, την υποκρυπτόμενη Θεία Ανάσα και ενώνοντας τη, με τη Μοναδική Αληθινή Ζωή που κυριαρχεί στο Σύμπαν. Τούτο θα το καταφέρει, μόνο όταν, οδοιπορώντας ευθεία, ατενίζοντας το Φως από το σκοτεινό σημείο του ορίζοντα, επιμελώς και υπομονετικά ως Μαθητής, βρεθεί και ανέλθει ως Εταίρος, την ελικοειδή κλίμακα που ενώνει το «Χάος» με τη «Μονάδα» και εβρισκόμενος στα σκοτεινά μονοπάτια του Άδη, της παρούσας ζωής, δρασκελίσει τον θάνατο και βρεθεί μπροστά στη γνώση της Αιώνιας Ζωής, ως Διδάσκαλος. Τα βήματα πλέον, είναι εννέα.
Στον Τρίτο Συμβολικό Βαθμό, ο Τέκτονας, καταφέρνει  να ξεχωρίσει το Σώμα από το Πνεύμα και τη Ψυχή. Διδάσκεται και καλείται να πράξει, ότι και ο Διδ… Χιράμ. Να μείνει πιστός στο καθήκον του, μέχρι το τέλος της ζωής του, ώστε να καταφέρει να επιτελέσει το σκοπό του «ταξιδιού» του, που δεν είναι άλλος, από την αιώνια ζωή, επιστρέφοντας στον Δημιουργό. Μαθαίνει, πως για να πετύχει τούτο, θα πρέπει πρώτα, να υποτάξει την Ύλη στο Πνεύμα (ο Διαβήτης, καλύπτει τον Γνώμονα). Με αυτό τον τρόπο αντιλαμβάνεται, πως με την ηθική και πνευματική εξύψωση του, που επιτυγχάνεται μόνο πράττοντας το «Καλό» κι αποκομμένος από μωρές φιλοδοξίες εντυπωσιασμού κι από κάθε είδους «φλύαρη» μισαλλοδοξία, απεκδύεται το «εγώ» και πολεμά για το «εμείς». Εάν το καταφέρει, θα έχει ισχυροποιήσει τις Πέντε Αρετές ( Πέντε Σημεία Αδελφοσύνης) του, έχοντας σοφία στη καρδιά, αλήθεια στα λόγια του, προσοχή στις πράξεις του, θάρρος στην αντιμετώπιση όλων των δυσχερειών του βίου και άοκνη θέληση για τη καλυτέρευση της Ανθρωπότητας.
Το πιο σημαντικό όμως, που κατά τη γνώμη μου συμβαίνει στη πορεία της ζωής ενός Διδασκάλου, είναι η στιγμή που εκφωνεί τον Όρκο του βαθμού. Εάν ενστερνιστεί τη σημασία, τη δύναμη και την ουσία των λόγων του, κάνει πράξη τις λιγοστές κουβέντες που θα εκστομίσει και γίνει το ζωντανό παράδειγμα για τους υπολοίπους Αδδ… και Αδδ…, τότε θα έχει επιτελέσει το σκοπό του. Θα έχει μετουσιωθεί, ψυχικά και πνευματικά, με τον Διδ… Χιράμ. Θα έχει συμβάλει, βάζοντας το λιθαράκι του, στο να οικοδομηθεί μια καλύτερη κοινωνία ανθρώπων και θα είχε κάνει τον Τεκτονισμό, καλύτερο ως σύστημα. Βέβαια, η επίτευξη του στόχου, παρ’ όλη τη προσπάθεια, δεν είναι βέβαιη. Εάν όμως τηρήσει τον Όρκο του, τότε σίγουρα, οι Αδδ… του θα τον αναγνωρίζουν, ως…Διδάσκαλο Τέκτων !