Category: Ιστορία


 

συνέχεια απο το προηγούμενο

 

κέντρου διαμέτρω παραλλήλοις γραμμαίς, ων αι μεν, μάλλον, αι δε ήττον απέχουσι της διαμέτρου, μάλλον μεν αι ελάττους, ήττον δε αι μείζους, του γε μην κέντρου ουδεμία των εν διαμέτρω εκατέρωθεν προς αλλήλους ουδ’ αυτή η μεγίστη και εγγυτάτω άπτεται. Ως γουν του εν τω κύκλω κέντρου μόνη η διάμετρος, ούτω και του Θεού μόνη ουδεμία αλλ’ ή μόνη η ευσέβεια είτ’ ουν η ορθοδοξία άπτεται. Αλλ’ ουδέ εκ των υφ’ ενί και τω αυτώ αθλοθέτη, τον αυτόν αγώνα του μεν, ένθεν, του δε, ένθεν ανταγωνιζομένου έξει τι πλέον ο την θρησκείαν αδιάφορος, ίσον δε ειπείν άθρησκος, όπερ εστιν άθεος, ως του επισκοπούντος αθλοθέτου ουχί εκατέρους τους ανταγωνιστάς (το της αδιαφορίας συστατικόν) μόνον δε τον νικήσαντα στεφανούντος (το της αδιαφορίας καθαιρετικόν) τι δαι και άλλως κοινόν τοις αλληλομάχοις ανταγωνισταίς προς την απόλεμον υποτιθεμένην αδιαφορίαν; τα γαρ αδιάφορα ουκ εισιν αλληλομάχα. Αλληλομάχοι δ’ οι ανταγωνισταί· ανταγωνιστών άρα λόγον ενέχει η των θρησκειών εξ υποθέσεως άμαχος αδιαφορία. Ει δε έχει, ούτε το άμαχον αρ’ έχει ούτε το αδιάφορον. Ως γαρ ουχ οίον τε από του αυτού σημείου επί το αυτό σημείον ευθείας γραμμάς της μιάς πλείους αγαγείν, ούτως ουδέ της ευσεβείας οίον τε τας οδούς πλείους της μιας είναι. Καθ’ ό,τι, ο αυτός θεός εστιν η αρχή της πίστεως και το τέλος της πίστεως, το Α και το Ω, η θύρα, η οδός, η πύλη. Εις Κύριος, μία και η πίστις. Ει γαρ πολλαί αι οδοί της ευσεβείας, πως ου συνανήχθησαν εις τον Θεόν ταις του θεσβίτου Ηλιού και αι των της αισχύνης ιερέων κραυγαί; αλλ’ ου πέφυκεν ακούειν των μη θεοσεβών ο Θεός. Ου γαρ επειδή ανατέλλει τον ήλιον επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους, και τα εν τω ιδίω αγρώ ζιζάνια αφίνει συναυξάνεσθαι τω σίτω μακροθυμούμενος εις πάντας, ίνα ανανήψαντες εκ της του διαβόλου παγίδος εζωγρημένοι υπ’ αυτού εις το εκείνου θέλημα, εις επίγνωσιν αληθείας μετανοήσαντες έλθωσιν, παρά τούτο και τα ερίφια τοις προβάτοις ισοστάσιά τε και ομοταγή ή τα ζιζάνια και το άχυρον συνεισακτά τε και συναπόθετα. Οπότε ουδέ πάντες οι κλητοί, ήδη και εκλεκτοί και γνωστοί τω Θεώ. Ου γαρ μάλλον την κακουργίαν ή την ασέβειαν αποστρέφεται ο Θεός. Εδείχθησαν δε ασεβείς και αντίχριστοι πας κακόδοξος. Αλλ’ ουδέ ο εν παντί έθνει φοβούμενος τον Θεόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην, απλώς εστιν αυτώ δεκτός, αλλά καθ’ ον τρόπον εδέχθη και ο ευνούχος Αιθίοψ, και μετ’ αυτόν Κορνήλιος περί ου ταύτα είρηται. Και γαρ και αυτός και φοβούμενος ήν τον Θεόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην, αλλά ειμή εποίησε και πάνθ’ όσα προσέταξεν οι ο Θεός δια Πέτρου, ώστε εις Χριστόν πιστεύσαντα βαπτισθήναι, ουκ αν εδέχθη, μηδέν απονάμενος της ιδίας δικαιοσύνης και θεοσεβείας. Τις μάλλον του Παύλου ειργάζετο δικαιοσύνην και εφοβείτο τον Θεόν; Ος και εν πάση αγαθή συνειδήσει πεπολίτευται τω Θεώ κατά δικαιοσύνην την εν νόμω γενόμενος άμεμπτος, και ζηλωτής του Θεού, αλλ’ ει μη εποίησε και όσα οι ελαλήθη δι’ Ανανίου, τούτ’ έστιν, ει μη και εις Χριστόν πιστεύσας εβαπτίσθη, ουδέν αν απώνατο ούτε της αγαθής συνειδήσεως ούτε της εν νόμω δικαιοσύνης, ούτε του θείου ζήλου. Επεί γαρ ουκ Ιουδαίων ο Θεός μόνον αλλά και εθνών. Επείπερ εις ο Θεός, ομόλογον, ως, ον τρόπον εγένοντο οι δεκτά τα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ιεζεκιήλ, ούτως εστι δεκτός και των εθνικών ο φοβούμενος τον Θεόν, και εργαζόμενος δικαιοσύνην, φημί δη εκάτερον ουκ άλλως, αλλ’ ή δια της εις Χριστόν πίστεως. Καθ’ ό,τι επιφανέντος Χριστού ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία. Ώστε το περικόπτειν της όλης υφής το Γραφικόν ρητόν, των στρεβλούντων εστι τας Γραφάς προς την ιδίαν εαυτών απώλειαν. Η γαρ των θρησκειών αδιαφορία, αδιαφορίαν εισάγει φωτός και σκότους, ψεύδους και αληθείας, ναού θεού και ειδώλων, Χριστού (ίλεως ο κύριος) προς Βελίαρ. Αλλά μην τούτων ουδεμία προς άλληλα κοινωνία ή συγκατάθεσις ή συμφώνησις, ουδέ αι διάφοροι άρα των θρησκειών προς την ευσέβειαν αδιάφοροι. Τι δαι και οι του θείου ναού από Αδάμ και καθ’ έξης μέχρι Χριστού και των αυτού Αποστόλων δομήτορες; Αβραάμ λέγω και Ισαάκ και Ιακώβ και ο νέος Ισραήλ ους συ φραγμασόνας και αυτούς κατανομάζεις; Εν ανομοιοθρησκείαις τον έμψυχον του Θεού ναόν είτ’ ουν εαυτούς ωκοδόμησαν, ή εν ομοθρησκεία. (ουδέ γαρ τεχνικωτέρους εαυτούς, ει σωφρονείεν, ειπείν θαρρήσετε των αρχιτεκτόνων εκείνων, ων επί τω θεμελίω οικοδομείν επαγγέλλεσθε). Αλλ’ ώσπερ οι θείοι εκείνοι φραγμασόνες θεόσδοτον είχον το είδος ης ωκοδόμησαν έκαστος οικοδομής, ούτω και υμάς ανάγκη, ει ως είπον σωφρονείν τε, ον οικοδομείν επαγγέλλεσθε ναόν του Θεού, προς Ουδέν αλλ’ ή προς ό οι θεοειδείς εκείνοι φραγμασόνες προδιέγραψαν είδος διαμορφούν. Ει γε και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο και καθ’ υμάς πρώτος και έσχατος των φραγμασόνων φραγμασών, το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, μάλλον δε, ο ων, εξ ων έδωκε καταγραφήναι αξιοί ειδοποιείσθαι τους εαυτού εμψύχους ναούς δίχα τινός μεταμορφώσεως, ή ως αν υμείς είποιτε ρεφορμάρσεως· πάντα γαρ φησιν, α ήκουσα πάρα του πατρός μου, εγνώρισα υμίν (Ιωάννης 15, 15). Ελθών δε ο παράκλητος ωδήγησεν ημάς εις πάσαν την αλήθειαν (Ιωάννης 16, 13 και Ιωάννης 2, 27) και τα αρεστά τω Θεώ εδίδαξεν ημάς (Σοφία Σολομώντος 9, 17, 18· Βαρούχ 4, 4) και πάσαν την βουλήν του Θεού ανήγγειλαν ημίν οι Ευαγγελισταί (Πράξεις 20, 20, 27) και ουδέν των συμφερόντων υπεστάλησαν του μη αναγγείλαι ημίν, ίνα υμείς δήθεν οι νέοι φραγμασόνες τούτο ημίν αναγγείλητε. Τι γαρ συμφερώτερον, τι μυστικώτερον, ων αυτοίς μεν ο Θεός απεκάλυψε δια του πνεύματος αυτού, ημίν δε αυτοί ελάλησαν απ’ αιώνος σεσιγημένου μυστηρίου. Α γαρ οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε (Ματθαίος 13, 17) και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη (Λουκάς 10, 21) και απλώς εις α επιθυμούσιν άγγελοι προκύψαι, ταύτα απεκαλύφθη τη Εκκλησία. Τις ουν η εκείνων (ίνα επί το προκείμενον επανέλθωμεν) θρησκεία; Ουχί ξύμπαντες ακούουσι μεν παρ’ ου τον οίκον οικοδομούσιν, οίκους Ισραήλ, Κύριος ο Θεός σου, κύριος εις εστιν. Εγώ ειμί ο θείος Αβραάμ και ο θείος Ισαάκ, και ο θείος Ιακώβ. Εγώ, εγώ Θεός πρώτος, εγώ και μετά ταύτα και εις τον αιώνα. Και Θεός πλην εμού ουκ έστι. Λέγουσι δε και αυτοί προς αυτόν, Συ ει αυτός ο βασιλεύς μου και Θεός μου, ο Θεός του Ισραήλ, ο υπάρχων προ των αιώνων. Και ουκ έστι Θεός πλην σου, και ου διεπετάσαμεν χείρας ημών προς θεόν αλλότριον; Εκτός σου γαρ άλλον ουκ οίδαμεν; Ωσαύτως και ενανθρωπήσας ο θείος λόγος, λέγει μεν αυτός, πιστεύετε εις τον Θεόν, και εις εμέ πιστεύετε. Ότι ο πιστεύων εις εμέν, ου πιστεύει εις εμέ, αλλ’ εις τον πέμψαντά με, ότι εγώ εκ του πατρός εξήλθον και ήκω· εν τω ονόματι του πατρός μου. Ότι εγώ ειμί το φως του κόσμου, η αλήθεια και η ζωή· ο υιός του Θεού. Ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί εστι. Ότι εγω΄και ο πατήρ εν εσμεν. Ακούει δε παρά μεν του θεού και πατρός, συ ει ο υιός μου ο αγαπητός, εν σοι ηυδόκησα. Εκ γαστρός προ Εωσφόρου εγέννησά σε, κάθου εκ δεξιών μου, έως αν θω τους εχθρούς μου υποπόδιον των ποδών μου. Δώσω σοι έθνη την κληρονμίαν σου και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γης. Παρά δε ων και υμείς αυχείτε θείων φραγμασόνων, ο θρόνος σου, ο Θεός, εις τον αιώνα του αιώνος, ράβδος ευθύτητος η ράβδος της Βασιλείας σου. Η βασιλεία σου βασιλεία πάντων των αιώνων. Συ γαρ ει ο υιός του Θεού του ζώντος. Συ ει ο κύριός μου και ο Θεός μου, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ· θεός ζων, μέγας και αληθινός και προς τίνα απελευσόμεθα; Ρήματα ζωής αιωνίου έχεις. Αλλά και περί του πνεύματος της αληθείας, ο παρά του πατρός εκπορεύεται, και εν υιώ επαναπαύεται, ότι νοερόν, άγιον, αγαθόν, είτ’ ουν φιλάνθρωπον, ευεργετικόν, παντοδύναμον, παντεπίσκοπον, δια πάντων χωρούν πνευμάτων νοερών καθαρών. Τον ουρανόν και την γην πληρούν· δημιουργικόν· τω πατρί και τω υιώ συντεταγμένον και συναριθμούμενον· όθεν και συνδοξαζόμενον. Κύριος γαρ και Θεός το πνεύμα, το ενεργούν και διαιρούν τα χαρίσματα εκάστω καθώς βούλεται. Ωσαύτως κύριος και Θεός του Ισραήλ το πνεύμα το λαλήσαν δια στόματος πάντων των απ’ αιώνος αγίων προφητών αυτού και ο του πνεύματος ναός του Θεού εστι ναός. Και ο ψευσάμενος το πνεύμα το άγιον, τω Θεώ εψεύσατο. Και ως Θεός έθετο εν τη Εκκλησία το πνεύμα το άγιον αποστόλους, προφήτας, διδασκάλους κτ. όθεν και η προς αυτούς βλασφημία ουκ αφίεται ούτε εν τω νύν ούτε εν τω μέλλοντι. Ο γαρ κύριος ον είδεν Ησαΐας καθήμενον επί θρόνου υψηλού και επηρμένου και Σεραφείμ ειστήκεσαν κύκλω αυτού, παρ’ ου και απεστάλη ειπείν τω λαώ, ακοή ακούσετε και ου μη συνήτε, κτ., ου κατά την εν τω νόμω αμυδράν θεογνωσίαν, μάλλον δε την των Ιουδαίων πενίαν μόνος ο πατήρ ην, αλλά και ο υιός, και το άγιον πνεύμα. Ώστε τους αποστόλους εκ πατρός δι’ υιού εν αγίω πνεύματι χειροτονηθέντας αποσταλήναι εις το κήρυγμα. Καθ’ ό,τι τρισάγιος κατά τον σεραφικόν ύμνον ειτ’ ουν τρισυπόστατος· ο εις κύριος και Θεός· ο δημιουργός του παντός. Όθεν θεόν όταν είπω, ου πλην θεός άλλος ουκ έστιν, ουχ ως υμείς φατε, πρόνοιαν απολύτως λέγω, την ως υμείς φρενοβλαβώς οίεσθε, θρησκείαν αδιαφορίας εισαγωγόν, αλλά τον τη προνοία αναγκαίως και αναντιρρήτως συνεισαγόμενον προνοητήν (η ση γαρ φησι πατρός διακυβερνά πρόνοια· η γαρ πρόνοια προνοητική εστι πρόνοια, ωσπερούν και προνοητής προνοουμένων εστι προνοητής.) Και ουδέ τούτου απλώς, λέγω δε ουχί ή μόνον τοις ποιήμασι νοούμενον, καθοράται. Και ενί εκάστω ημών ψηλαφώμενος ευρίσκεται· καθ’ ο εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν. Και αγαθοποιών δια πάσης της ορατής κτίσεως ημάς, ουκ αμάρτυρον εαυτόν αφίησιν· οπότε ουδ’ ούτω θρησκευόμενος θρησκειών αδιαφορίαν εισάγει. Θεός γαρ ζηλωτής εστι κύριος ο Θεός. Και ου δίδωσι την δόξαν αυτού ετέρω. Ουδέ τας εαυτού μεν, ουκ ορθώς δε, αλλά κακοδόξως προσφερομένας αινέσεις προσίεται· ως φαυλιζούσας το όνομα αυτού. Ου γαρ μάλλον άρτοι ηλισγημένοι, και θύματα μωμητά ή κακοδοξιαβδέλυγμα αυτώ. Ει γε ου μάλλον ζώων ή αινέσεως θυσία δοξάζεται. Και ει οι το σώμα μωμητοί προσεγγίζοντες τω θυσιαστηρίω βεβηλούσι το όνομα το άγιον του Θεού, πολλώ μάλλον βέβηλος αυτός ο μωμητός την ψυχήν τη κακοδοξία. Ούκουν λέγω ή μόνον τοις ποιήμασι νοούμενος καθοράται ου δ’ η ανθρώπου τα σωματικά μόνον προνοιεί, αλλ’ η αυτός ούτος ο ποιητής και ώφθη επί γης, και ελάλησεν ημίν πρότερον μεν χερσί προφητών ομοιωθείς δι’ ων επλήθυναν θράσεων, μετά δε ταύτα και σαρξ είτ’ ουν παιδίον αναλλοιότως γενόμενος εκ της εν γαστρί σχούσης αυτόν νεάνιδος παρθένου, και ομοιωθείς ημίν κατά πάντα χωρίς αμαρτίας, ώστε αυτόν καθ’ ην ανείληφε σάρκα δήλον δ’ ότι έμψυχόν τε και λογικήν είτ’ ουν έννουν και παθείν και σταυρωθήναι και ταφήναι και τη τρίτη ημέρα αναστήναι, και αντιθείναι όπου ην το πρότερον, καθεζόμενος εν δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης, ο  εστί του πατρός υπεράνω πάντων των ουρανών, και πάσης αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος, παρ’ ου πατρός και άλλον παράκλητον έπεμψεν ημίν το πνεύμα της αληθείας, ο παρά του πατρός εκπορεύεται. Ος ελθών ωδήγησε τους αποστόλους, εξ αυτών δη και ημάς εις πάσαν την αλήθειαν, ον δε τρόπον εθεάθη πορευόμενος αφ’

συνεχίζεται

Advertisements

ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ

Χριστιανός. Τι ουν; Ώσπερ ο Σολομών προς τους έξωθεν πολεμίους αισθητούς, ούτω και υμείς ειρήνην άγετε προς τα αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας τους σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνεύματα της πονηρίας, ως έκαστον ως λέων ωρυόμενος περιτρέχει την υπ’ ουρανόν, τίνα ευρών καταπίη, ων τα νοήματα ουκ αγνοών ο αρχιτέκτων Παύλος, ο θείος καθ’ υμάς Φραγμασών, ωπλισμένος περιήρχετο όπλα ου σαρκικά αλλά δυνατά τω Θεώ.

            Φραγμασών. Αλλά και ημείς φησίν, ανειληφότες εσμέν την πανοπλίαν του Θεού, τον τε θώρακα φημί της δικαιοσύνης, και τον θυρεόν της πίστεως και την περικεφαλαίαν του σωτηρίου και την μάχαιραν του πνεύματος.

            Χριστιανός. Πού ουν έφην, υμίν, η επί Σολομώντας, ως φατε, άδεια, τοις ουχί κατά τους περί τον Σολομώντα αόπλως, αλλά κατά τους περί τον Νωεμίαν ενόπλως οικοδομούσι; Πού δε και των όπλων οι τύποι; Ου γαρ ορώ και πολεμικά άττα όπλα μετά των τεκτονικών του τραχήλου υμών εξηρτημένα, θώρακα φημί και θυρεόν και περικεφαλαίαν και μάχαιραν, δέον, ίνα αυτοί εαυτοίς ήτε σύμφωνοι, ή μηδέ τεκτονικά, ή και πολεμικά εξαρτάν του τραχήλου, ει μη τι γε κατά μίαν ή δευτέραν μάχην ή και προ μάχης τυχόν σπεισάμενοι προς τους μισούντας την ειρήνην, ειρήνην λοιπόν μετά των θεομάχων αρχόντων άγετε. Είεν. Τι δε δήποτε την χριστιανωνυμίαν εις την οικοδομωνυμίαν μετημείψατε; Γνωστόν μεν γαρ εστιν εκ της Γραφής ως έμψυχος ναός του Θεού εστιν ή τε του Χριστού Εκκλησία το των πιστών λέγω σύστημα, και των πιστών έκαστος. Θεμέλιον δε αυτού και λίθος ακρογωνιαίος Ιησούς ο Χριστός. Ο δε αυτός και οικοδόμος. Συνεργούς δε της οικοδομής έχει προηγουμένως μεν και εν τω κοινώ, ους έθετο εν τη Εκκλησία αποστόλους, προφήτας, ευαγγελιστάς, ποιμένας, διδασκάλους. Επομένως δε και ανά μέρος και ένα έκαστον των πιστών. Δους και γαρ των εν αυτώ οικοδομουμένων πιστών, ω μεν τούτο, ω δε εκείνο το χάρισμα κατά το μέτρον και την αναλογίαν της πίστως, και αυ τω μεν πέντε τάλαντα αργυρίου, τω δε δύω, τω δε εν εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν (Ματθαίος 25, 15) κελεύει μεν εις κενόν δείξασθαι την χάριν, μηδέ κατορύττειν, αλλ’ έκαστον εν η εκλήθη τάξει πραγματεύεσθαι το του Κυρίου αργύριον βάλλοντας αυτό τοις τραπεζίταις ακαπήλευτον τε και άδολον, και απλώς ως παραδέδοται. Τη γαρ του παντός σώματος συναρμολογία συμβιβαζόμενος δια πάσης αφής, ης επιχορηγεί αναλόγως έκαστον μέλος, οικδομείται ο έμψυχος ναός του Θεού. Αλλά και των συνεργών είτ’ ουν μυσταγωγών προς δε και των πιστών έκαστος, οικοδόμος εστί και αυτός. Ον τρόπον και ο Κύριος φως του κόσμου ων (Ιωάννης 8, 12), φως του κόσμου δεύτερον και τους εαυτού μαθητάς εκάλεσε (Ματθαίος 5, 14), ων έκαστος και φραγμός οικοδομής κληθείη κατά τον Ησαΐαν, οιονεί φραγμώ τινι περιφράττων είτ’ ουν ασφαλιζόμενος ταις εις αρετήν νουθεσίαις τας των παιδευομένων ψυχάς. Αλλ’ επειδή είτις τω Χριστώ καινή κτίσις, και εν αυτώ κλήσεως επουρανίου μέτοχοι γεγονότες και τον καινόν άνθρωπον ενδυσάμενοι, μάλλον δε τον Χριστόν, το καινόν και καλόν όνομα επικεκλήμεθα, ό ο Κύριος εκάλεσεν ημάς· τούτο δε εστί Χριστιανός. Δια ταύτα το καινόν και καλόν και σωτήριον τούτο όνομα ονομαζόμεθα, χριστιανοί φημί. Ει γε εκ Χριστού έχομεν και την ιδίαν εαυτών οικοδομήν (προς Εφεσίους 12, 10) και το θέλειν και το ενεργείν τα της οικοδομής και χωρίς αυτού ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν ή σωθήναι. Ουδέ γαρ εστιν όνομα έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς. Τι ουν δήποτε ημείς, ω ούτος, το καινόν τούτο και καλόν και σωτήριον όνομα περιωσάμενοι οικοδόμους εαυτούς ωνομάκατε; Το γαρ οικοδόμου όνομα ούτε καινόν ούτε πάντως σωτήριον. Οικοδομεί γαρ τις εφ’ ω ο σοφός αρχιτέκτων Παύλος έθετο θεμελίω, ου μόνον χρυσόν, άργυρον, λίθους τιμίους, αλλά και ξύλα και χόρτον και καλάμην υπεκκαύματα; του αιωνίου πυρός. Έτι μεν και την οικίαν εαυτού ο μεν τις επί την πέτραν, ο δε επί την σαθράν άμμον οικοδομεί, αλλά και την πόλιν του Θεού Σιών των οικοδομούντων τινές εν θέματι οικοδομούσι. Και αυτόν δε τον του Κυρίου οίκον, οι χωρίς του Κυρίου οικοδομούντες μάτην κοπιώσι. Το δε χριστιανός όνομα ου μόνον πάντη ανεπίληπτον, αλλά και μακάριον και σωτήριον, ως δέδεικται.

 

Φραγμασών. Αλλά το Χριστιανός φησιν όνομα, όνομα θρησκείας εστιν· ημίν δε προ έργου η του θείου ναού οικοδομή. Θρησκειών δε, ως είρηται, αδιαφορίαν πρεσβευόντες, των θρησκευτικών ονομάτων μικρόν ή ουδέν φροντίζομεν. Πάσαι γαρ αι ετερόδοξοι θρησκείαι λόγον έχουσι παρ’ ημίν προς τε αλλήλας και προς τον Θεόν, ον αι εν τω κύκλω από του κέντρου επί την περιφέρειαν προσπίπτουσαι ευθείαι έχουσι προς αλλήλας και προς το κέντρο. Αλλήλων γαρ κατά την περιφέρειαν διϊστάμεναι τη προς το κέντρο συνεμπτώσει και αλλήλαις και τω κέντρω συνάπτονται. Προς δε και οι τον αυτόν αγώνα ο μεν, ένθεν, ο δε, ένθεν, υπό τω αυτώ αθλοθέτη ανταγωνιζόμενοι ουδέν αλλ’ η το των θρησκειών αδιάφορον συγκροτούσιν.

            Χριστιανός. Ουκ οίδα, ω ούτος, πότερον της ολεθρίας πλάνης σε θρηνήσω ή της αμαθείας μυκτηρίσω. Αι γαρ εν τω κύκλω ημιδιάμετροι και αλλήλαις εισίν ίσαι, τοπικώς μόνον διϊστάμενοι απ’ αλλήλων και του αυτού κέντρου και επίσης εφάπτονται. Αι δε κακόδοξοι θρησκείαι ούτε αλλήλοις εισίν ίσαι, ούτε του ενός Θεού άπτονται, ως προσεχώς δειχθήσεται. Των εν τω αυτώ κύκλω ημιδιαμέτρων το τε ισάλληλον και το αυτόκεντρον διάλληλον έχει την δείξιν, ώστε εκάτερα και συνεισάγεσθαι και συναναιρείσθαι. Και γαρ και δι’ ό,τι προς το αυτό κέντρον φέρονται, δια τούτο εισιν αλλήλαις ίσαι, και δι’ ότι εισιν αλλήλαις ίσαι, δια τούτο προς το αυτό κέντρον φέρονται. Ουκούν επειδή κατά την των αδιαφόρων υπόθεσιν και αι κακόδοξοι θρησκείαι του αυτού θείου κέντρου άπτονται, και αλλήλαις άρα ίσαι είτ’ ουν ομόδοξοί εισιν. Αλλά μην ουκ εισιν αλλήλαις ίσαι, ουδέ του θείου άρα κέντρου άπτονται. Ότι δε ουκ εισιν αλλήλαις ίσαι και τυφλώ φασι δήλον. Ο γαρ εις και μόνος Θεός, ου τον έμψυχον οίκον οικοδομείν επαγγέλλεσθε, τρισυπόστατος θρησκεύεται παρά των εν τε τη παλαιά και τη νέα θείων, ως αν υμείς είποιτε, φραγμασόνων. Τω λόγω γαρ φησι Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν και τω πνεύματι του στόματος αυτού πάσα η δύναμις αυτών, τούτ’ εστι πατήρ, υιός και άγιον πνεύμα, ει και τοις μεν αμυδρότερον, τοις δε εκτυπώτερον. Και ότι ο εις της Αγίας Τριάδος, ο υιός φημι, μετά ταύτα επί της γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη, παιδίον ατρέπτως και αναλλοιότως εκ παρθένου νεάνιδος γενόμενος. Των δε ετεροδόξων θρησκειών, ίνα τέως εάσω τας, όσαι μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εν τω ψεύδει και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα αλλάξασθαι την δόξαν του αφθάρτου θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών της γης, ίνα φημί τους κατά τον Απόστολον αθέους τούτους εάσω. Των άλλων οι μεν ου τρισυπόστατον τον ένα Θεόν ομολογούσι. Των δ’ αυ ομολογούντων οι μεν, δέει δήθεν πολυθεΐας τας τρεις θεαρχικάς υποστάσεις εις μίαν συναιρούσιν ή συντιθέασιν, τον αυτόν πατέρα και υιόν και άγιον πνεύμα υπολαμβάνοντες. Οι δε, εις τρεις ή εκφύλους και αλλοτρίας διαιρούσιν ή ατάκτους και ανάρχους και οίον ειπείν αντιθέτους. Οι μεν ουν το τριαδικον των θεαρχικών προσώπων εν οις η θεότης, μάλλον δε α η θεότης, αρνούμενοι, αυτήν αρνούνται την ενικήν και τριλαμπή θεότητα. Οι δ’ αυ συναλείφοντες τα πρόσωπα ου μάλλον εν τα πάντα, ή μηδέν έκαστον είναι ορίζουσι και ούτω ψιλά καταλείπουσι τα ονόματα (φεύγει γαρ είναι όπερ εστιν έκαστον εις άλληλα μεταχωρούντα και μεταβαίνοντα, και συγχεόμενα ίσον δε ειπείν και συγχέοντα) ή σύνθετόν τινα και άτοπον θεόν ώσπερ τα μυθώδη των ζώων σκιαγραφούσι και αναπλάττουσιν. Ων εκάτερα της εσχάτης αθεΐας. Οι δ’ αυ διαιρούντες εις τρεις, εκφύλους μεν και αλλοτρίους ως μόνω τω αγεννήτω την θεότητα περιγράφειν, ένθεν μεν, εις Ιουδαϊκήν πενίαν κατακλείουσι, ένθεν δε εις εθισμολατρείαν κατολισθαίνουσιν. (Ώσπερ δε ο τον υιόν Ιουδαϊκώς αρνούμενος, ουδέ τον πατέρα έχει, ούτω και ο εν των τριών εις κτίσιν καταβιβάσας, το παν καθείλεν). Ατάκτους δε και ανάρχους αρχάς ως μη φυλάττειν (την αυτών προς αλλήλας κατά το αίτιον και το αιτατόν τάξιν τε και σχέσιν, λέγω δη) μήτε τω υιώ το είναι υιώ, μη προς αρχήν αναφερομένω τον πατέρα, μήτε τω πατρί το της αρχής αξίωμα, της ως πατρί και γεννήτορι, πολυαρχίαν εισάγουσιν ελληνικήν. Και ούτω προς κακόν ίσον τοις συναλείφουσι και οι ουκ ορθώς διαιρούντες εκ των εναντίων μεταπίπτουσι, ψιλα και ούτοι καταλείποντες τα ονόματα. Που ουν κοινόν ανάλογον των τε εν κύκλω ημιδιαμέτρων προς το κέντρον και των προς αλλήλους ανίσων, ίνα μη λέγω και αντιθέτων και του θείου κέντρου ανεπάφου κακοδόξων θρησκειών; Τας γαρ περί της ενανθρωπήσεως του θείου λόγου εναντιωτάτας των ετεροδόξων διαφοράς (ους και αντιχρίστους καλεί ο, ως αν υμείς είποιτε, φραγμασών Ιωάννης ο επιστήθιος) προσήσειν μοι των δικαίων. Ει γαρ παν πνεύμα το μη ομολογούν Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα, ου του Θεού, αλλά του αντιχρίστου εστί, και παν άρα πνεύμα το μη ως ελήλυθεν, εληλυθέναι ομολογούν τον Ιησούν Χριστόν ου του Θεού, αλλά του αντιχρίστου εστιν. Ουχ ως ελήλυθε δε, ελυληθέναι ομολογειν τον Ιησούν Χριστόν εις τροπήν ή φυρμόν, ή διαίρεσιν εισάγον των εξ ων, εν οις άπερ πέφυκεν ο Ιησούς Χριστός ή φαντασιολογούν την οικονομίαν. Οράς ως των θρησκειών των τοις από Αδάμ μέχρι Χριστού, ως αν υμείς· είποιτε, φραγμασώσι μη ομοιοθρήσκως ουδεμία άπτεται του εν τω κύκλω κέντρου. Αι μεν γαρ εν τω κύκλω ημιδιάμετροι, καθ’ όσον αλλήλαις πλησιάζουσι, κατά τοσούτον και τω κέντρω, και καθ’ όσον αλλήλων διΐστανται, κατά τοσούτον και του κέντρου. Των δε κακοδόξων θρησκειών, αι μεν ως είρηται, ουχ ότι πάντη απ’ αλλήλων διΐστανται, μηδόλως αλλήλαις πλησιάζουσαι, αλλά και άκρως αλλήλας μάχονται, ως Ιουδαϊσμός και Ελληνισμός. Ωσαύτως Σαβελλισμός (ίνα επαναλάβω) και Αρειανισμός, ο μεν, συναλείφων τας θεαρχικάς τρεις υποστάσεις, ο δε τέμνων τας φύσεις· καπί της εναντιώσεως του θείου λόγου ομοίως Νεστόριός τε και Διόσκουρος, οι και αυτοί εκ διαμέτρου ασεβούντες, ο μεν λέγω συγχέων τας επί Χριστού ασυγχύτως τε και αδιαιρέτως καθ’ υπόστασιν του θείου λόγου συντιθούσας δύω φύσεις, ο δε τέμνων, είτ’ ουν διαιρών, ο Νεστόριος. Τούτων δ’ αυ  εκατέροις ένθεν μεν Μανιχαίοι και Ουαλεντίνοι, φαντασιολογούντες την οικονομίαν, ένθεν δε, Απολινάριοι μάχονται, άψυχόν τε και άνουν οι παράφρονες την του Κυρίου έμψυχον και εύνουν σάρκα φληναφούντες. Και σιωπώ τας Ωριγένους ελληνικάς μυθολογίας. Των τοίνυν κακοδοξιών αι μεν, ως δέδεικται, πάντη αλλήλαις ασύμβατοι και μάχιμοι, αι δε δοκούσαι αλλήλαις, ει και τη ορθοδοξία οπωσούν πλησιάζειν, αναλογούσι μάλλον ταις τη του

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…………………….

 

 

 

            Η περιστασιακή τοποθέτηση μου στη θέση του Στεγαστή, κατά την διάρκεια των εργασιών, αποτέλεσε την αφορμή για τη δημιουργία αυτής της εργασίας.  Έμβλημα του Στεγαστή είναι το ξίφος, το οποίο και φέρει καθ’ όλη τη διάρκεια των εργασιών, ακριβώς όπως και ο Δοκιμαστής. Επειδή, κάθε τι στον Τεκτονισμό ερμηνεύεται συμβολικώς, στο κείμενο που ακολουθεί πραγματεύομαι τα παρακάτω ερωτήματα. Τι συμβολίζει το ξίφος; Ποια είναι η ιστορία του; Ποια η Τεκτονική  χρήση και ερμηνεία;

Κατά την διάρκεια του 13ου και 14ου αιώνα στη Σκωτία, ανθίζει ο ιπποτισμός και οι επαγγελματικές συντεχνίες των λιθοξόων έχουν οργανωθεί. Επικρατεί η άποψη, ότι τα μέλη αυτών των συντεχνιών αποτελούν τους πρόδρομους των Ελευθεροτεκτόνων γιατί χρησιμοποιούσαν στοιχεία θεμελιώδη του  Ελευθεροτεκτονισμού όπως σύμβολα, σημεία και τελετουργικά. Δυστυχώς, η πλειονότητα των ιστορικών εγγράφων της περιόδου έχουν χαθεί, με αποτέλεσμα οι ειδικοί να αντλούν πληροφορίες από τους τοπικούς μύθους, τις μεσαιωνικές επιγραφές, μνημεία και τάφους. Για τον Τεκτονισμό, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι σε πολλά νεκροταφεία της Σκωτίας, μπορούμε να δούμε συμβολικά λαξευμένες ταφόπλακες που πιστοποιούν κάποια έγκαιρη οργάνωση των ιπποτικών τάξεων ή των επαγγελματικών συντεχνιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ερειπωμένη ενορία “WestKirk” στο Culross, της Σκωτίας, όπως διαβάζουμε σε σχετικό άρθρο του τεκτονικού περιοδικό Freemasonrytoday. Το άρθρο αναφέρει, ότι η εν λόγω ενορία αποτελείται από ερείπια εδώ και αιώνες αφού έχει καταγραφεί ως εγκαταλελειμμένη από το 1633. Όμως, αρκετοί τοίχοι του ναού σώζονται και είναι εντυπωσιακό ότι μια αρχαία ταφόπλακα είναι τοποθετημένη ως ανώφλι πάνω από μια πόρτα. Δεδομένου ότι η ταφόπλακα αυτή αποτελεί μέρος του τοίχου, θα πρέπει, ως εκ τούτου, να είναι εξαιρετικά παλιά και με βάση την τεχνοτροπία της, υπολογίζεται να ανήκει στο 14ο αιώνα. Η  ταφόπλακα φέρει σκαλιστό σταυρό, ενώ πάνω από το σταυρό είναι σκαλισμένο ένα πρότυπο μέτρο του Πρωτομάστορα, το ένα άκρο του οποίου σχηματίζει ένα γνώμονα. Κάτω από το σταυρό είναι σκαλισμένο το σπαθί του Πρωτομάστορα. Οι ειδικοί θεωρούν ότι τοποθετήθηκαν αρχικά τα αντικείμενα πάνω στη ταφόπλακα και αφού αποτυπωθήκαν τα περιγράμματα τους με κιμωλία, ύστερα πραγματοποιήθηκε το σκάλισμα. Δεν γνωρίζουμε εάν αυτή η ταφόπλακα στο Culross, με το γνώμονα, τον σταυρό και το σπαθί αποκαλύπτουν μια αρχαία σχέση μεταξύ της ιπποσύνης και του Ελευθεροτεκτονισμού. Όμως, αυτή η ταφόπλακα μας αποδεικνύει, ότι ένας Διδάσκαλος ήταν φημισμένος  για την εμπειρία του τόσο για το γνώμονα όσο και για το ξίφος. Και είναι μάλλον απίθανο ότι ήταν ο μόνος.

Από εμφάνισης του Τεκτονισμού, τον 18ο αιώνα, η χρήση του ξίφους ήταν αρκετά εκτεταμένη, κατά την διάρκεια των μυήσεων, κυρίως στην ηπειρωτική Ευρώπη. Εξάλλου, ξίφος κατείχαν οι περισσότεροι ευγενείς εκείνη την περίοδο για λόγους προστασίας και όχι μόνον. Όπως και στη δική μας μύηση στο 1ο βαθμό, έτσι και οι αδελφοί μας τότε τοποθετούσαν την αιχμή του ξίφους στο στήθος του υποψήφιου. Κύριος σκοπός αυτής της πράξης, δεν ήταν να τον απειλήσουν, αλλά να τον διδάξουν και να επέμβουν δραστικά στη ψυχοσύνθεσή του αποσκοπώντας έτσι στην ατομική του βελτίωση.

Αντίστοιχα στο τυπικό μας, ο Σεβασμιος   ενημερώνει τον υποψήφιο, ότι το ξίφος συμβολίζει τις τύψεις της συνείδησης, οι οποίες θα σπαράξουν την καρδιά του, εάν ποτέ γίνει επίορκος προς το τάγμα, στο οποίο ζητεί να εισέλθει. Επίσης, κατά την διάρκεια της βεβαίωσης εκπλήρωσης καθηκόντων ο Δοκιμαστής, τοποθετεί μικρό εγχειρίδιο στο έσω του καρπού του υποψήφιου, ενώ ο Σεβασμιος     ρωτάει τον δόκιμο εάν είναι πρόθυμος για τις αρχές του Τεκτονισμού και την υπεράσπιση των αδελφών του, να διαβεβαιώσει με το αίμα του. Αφού πάρει τη θετική απάντηση ο ο Σεβασμιος   απαντάει ότι ήθελε να βεβαιωθεί για τις προθέσεις του και ότι το πολύτιμο αίμα του δόκιμου θα πρέπει να θυσιαστεί μόνο υπέρ σκοπού δικαίου και ιερού.

Σε άλλα τυπικά του πρώτου βαθμού, όπως αυτό της Αμίλλης, κατά την είσοδο του υποψηφίου στη στοά ο Εσωτερικός Φρουρός ψαύει δια του  ξιφιδίου το αριστερό γυμνό στήθος του δοκίμου ρωτώντας τον: «Αισθάνεσθε κάτι να σας εγγίζει;». Μετά την καταφατική απάντηση του υποψηφίου, υψώνει το ξιφίδιο ψηλά για να καταδείξει την ενέργεια του αυτή.  Μετά την ορκωμοσία του υποψηφίου ο Σεβάσμιος διδάσκαλος, δείχνοντας του το ξιφίδιο, τον ενημερώνει πως κατά την είσοδο του στο ναό διέφυγε ενός σοβαρού κινδύνου. Αν είχε αποπειραθεί να προχωρήσει απότομα προς τα εμπρός θα είχε καταστεί αυτουργός του ιδίου του του θανάτου, καθόσον ο Εσωτερικός Φρουρός θα παρέμενε ακλόνητος εις την εκτέλεση του καθήκοντος του.    

Σε μια γαλλική κατήχηση το 1751, LemaconDemasque, η οποία εκδόθηκε και στην Αγγλία το 1766, υπό τον τίτλο SolomoninallhisGlory, περιγράφεται η είσοδος του υποψηφίου κάτω από το σιδηρούν θόλο, το οποίο στη πραγματικότητα είναι μια αψίδα σχηματιζόμενη από ξίφη. Το πέρασμα κάτω απ’ αυτή την αψίδα, σηματοδοτεί το πέρασμα του υποψηφίου σε μια καινούργια ζωή, καθώς εισέρχεται σε ένα διαφορετικό επίπεδο συνείδησης. Αντίστοιχα στο τυπικό μας, ο Στεγαστής προτείνει το ξίφος του μπροστά από την είσοδο της Στοάς, υποχρεώνοντας τον αμύητο να διέλθει κάτω από το ξίφος κατά την πρώτη του είσοδο στο ναό. Επίσης, όταν ο δόκιμος δίνει την Επίσημη Διαβεβαίωση, από πάνω του σχηματίζεται αψίδα από τον Τελετάρχη και τον Δοκιμαστής χρησιμοποιώντας την ράβδο και το ξίφος. Όμως, ο σχηματισμός της αψίδας, συμβολίζει και τον γνώμονα και είναι διαδικασία που αναπαράγεται κατά την διάρκεια του ανοίγματος και κλεισίματος των κανονικών εργασιών της Στοάς.

Επίσης, ξίφος περιέχει και το έμβλημα του Σκωτικού Τύπου, καθώς εμφανίζεται αετός να κρατάει ξίφος με τα γαμψά νύχια του, από τη λεπίδα. Γενικά το ξίφος είναι σύμβολο ισχύος, προστασίας, εξουσίας, δικαιοσύνης, ηγεσίας, επαγρύπνησης, θάρρους και φυσικής εξολόθρευσης. Επίσης, το ξίφος συμβολίζει την αρσενική αρχή, ενώ η θήκης του ξίφους συμβολίζει την θηλυκή αρχή. Σε μεταφυσικό επίπεδο, το ξίφος συμβολίζει το απαράβατο του ιερού, καθώς και τη διεισδυτική ισχύ της νόησης. Στη αλχημεία, απεικονίζει τη φωτιά που εξαγνίζει, επειδή σκοτώνει για να αναζωογονήσει, όπως το διεισδυτικό πνεύμα.

 Στην χριστιανική παράδοση, αναφέρεται στα εξής χωρία της Αποκαλύψεως: «ἔχων χειρὶ αὐτοῦ ἀστέρας ἑπτὰ καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ῥομφαία δίστομος ὀξεία ἐκπορευόμενη καὶ ἡ ὅψις αὐτοῦ ὣς ὁ ἥλιος, φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ» (Ἀποκάλυψις, Κεφ. Α΄, ἐδ. 16)… «καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύεται ῥομφαία ὀξεία ἴνα ἐν αὐτῇ πατάσσῃ τὰ ἔθνη…» (Ἀποκάλυψις, Κεφ. ΙΘ΄, ἐδ. 15). Γενικά το δίκοπο ξίφος, συμβολίζει τις δύο όψεις της φύσης, τη δημιουργία και τη καταστροφή, τη ζωή και τον θάνατο,  οι οποίες είναι αντίθετες αλλά και ταυτόχρονα το ένα. Όπως το ξίφος, χωρίζει το σώμα από την ψυχή, έτσι και η δίστομη ρομφαία, έμβλημα του χειρουβικού πυρός, χωρίζει τον άνθρωπο από τον Παράδεισο. Όμως, η ρομφαία συναντάται και στη Τεκτονική μας παράδοση, καθώς είναι το ξίφος που χρησιμοποιεί ο Σεβ:. Διδ:. για να ορκίσει τον νεόφυτο. Συγκεκριμένα επιθέτει τη ρομφαία διαδοχικά επί την κεφαλή, τον δεξιό και τον αριστερό ώμο του νεόφυτου, ώστε αντίστοιχα να ονομάσει, να αναγνωρίσει και να τον εγκαταστήσει μαθητή Τέκτονα. Επίσης, ο δόκιμός όταν δίνει την Επίσημη Διαβεβαίωση, ορκίζεται «επί του ξίφους συμβόλου τιμής» να μη αποκαλύψει ποτέ τα τεκτονικά μυστήρια, πίστη και υπάκουη στο σύνταγμα και αγάπη και αρωγή στους αδελφούς του.   

Με αφορμή την πύρινη ρομφαία από το χωρίο της Αποκάλυψης, σκέφτηκα συνειρμικά την μύηση μου στον 1ο βαθμό. Προσωπική μου εντύπωση και κορυφαία στιγμή, ήταν η πρώτη εικόνα που είχα από την Στοά όταν αντίκρισα τους αδελφούς μου να  με απειλούν με πύρινα ξίφη, ενώ παράλληλα ο ο Σεβασμιος   με ενημέρωσε ότι τα ξίφη αυτά είναι άσπονδοι εχθροί του ψεύδους και ότι είναι έτοιμα να μου επιτεθούν σε περίπτωση που παραβώ τις υποσχέσεις μου. Η εικόνα είναι πολύ δυνατή και πιστεύω ότι αποτυπώνεται στη πλειονότητα των αδελφών. Επίσης, δεν πρέπει να παραληφθεί ότι σύμφωνα με το τυπικό μας, οι ζωηρές φλόγες από τα ξίφη, συμβολίζουν τις ακτίνες του φωτός της αλήθειας, οι οποίες πλήττουν τη διανοητική όραση εκείνου που δεν έχει προπαρασκευασθεί κατάλληλα.     

Το ξίφος όμως χρησιμοποιείται και σε παράπλευρα πέραν της συντεχνίας τάγματα, όπως επίσης  και σε επιγενόμενους βαθμούς. Σε πρώιμες εκδοχές της Βασιλικής Αψίδος, κατά τη διάβαση των πέπλων, φρουροί κρατώντας ξίφη βρίσκονταν τοποθετημένοι μεταξύ των πέπλων φυλάσσοντας αυτά. Όταν ο υποψήφιος προχωρώντας από πέπλο σε πέπλο τους συναντούσε, εκείνοι τον σημάδευαν με τα ξίφη στη καρδιά. Ομοίως και σε άλλες τελετές τόσο του Σκωτικού τύπου, όσο και σε ιπποτικούς βαθμούς τα ξίφη χρησιμοποιούνται εκτεταμένα και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των δρωμένων. Σε παλιά φωτογραφία του 19ου αιώνα, απεικονίζεται ένας αδελφός ιππότης Καδώς (30ος βαθμός) σε όρθια στάση. Είναι ενδεδυμένος με καπέλο, μπότες,  μπέρτα με αποτυπωμένο στη αριστερή του πλευρά σταυρό. Επιπλέον φέρει ζώνη με σκάλισμα σταυρού και κρατάει στο αριστερό του χέρι ξίφος. Τα παλιά χρόνια αξίζει να σημειωθεί, πως οι αδελφοί έφεραν ξίφος σ’ όλους του βαθμούς του Σκωτικού τύπου, όπως προκύπτει από φωτογραφίες και σκίτσα της εποχής. Βέβαια σήμερα δεν ισχύει το παραπάνω, παρά μόνον σε κάποιες βρετανικές δικαιοδοσίες. 

Mέσα από αυτή την μικρή ιστορική αναδρομή σχετικά με τη χρήση και τον συμβολισμό του ξίφους, ανακαλύψαμε την ποικιλία των συμβολισμών του, καθώς και την μακραίωνη παράδοση της χρήσης του στη Τεκτονική Τέχνη. Νομίζω αποδεικνύεται ότι από τις απαρχές του Τεκτονισμού, οι βασικές αρχές της παράδοσης μας είναι κοινές, δηλαδή η αλληγορική οπτική  στη χρήση λέξεων, σημείων και συμβόλων.  Άρα συνεπάγεται, ότι οι διάφορες τροποποιήσεις, προσθήκες και διαφορετικές πρακτικές σε τυπικά θα πρέπει να μην μας ξενίζουν, αλλά να αντιμετωπίζονται ως οι λεπτομέρειες που ομορφαίνουν την παράδοση μας, λεπτομέρειες που πιστεύω ότι έχουν ενδιαφέρον να ερευνηθούν. 

 

 

 

Γιώργος  Χαραλαμπίδης         Γιώργος Χαραλαμπίδης

 
Astrology.gr, Ζώδια, zodia, Το «Τελεστήριον Ελευσίνος»        
Τελεστήριον ονομαζόταν ο ιδιαίτερος χώρος, στα άδυτα του οποίου διεξαγόταν κάθε χρόνο τα Μεγάλα Ελευσίνια Μυστήρια.


Σήμερα η Ελευσίνα, είναι μία μικρή πόλη που απέχει 20 χιλιόμετρα από την πόλη των Αθηνών.

Κατά την εποχή όμως της Αρχαίας Ελλάδας, ο ρόλος της Ελευσίνας ήταν ιδιαιτέρως σημαντικός, διότι μαζί με την Αθήνα, την Ολυμπία τους Δελφούς και την Δήλο, αποτελούσε το σύμπλεγμα των 5 ιερών πόλεων.

Ειδικότερα, η σύνδεση της Αθήνας με την Ελευσίνα, ξεκινούσε από την Ακρόπολη και μέσω της περίφημης ΙΕΡΑΣ ΟΔΟΥ κατέληγε στο Ιερό της Ελευσίνας.

Η λέξη «Ελευσίς» αναφέρεται για πρώτη φορά στον Ορφικό Ύμνο της Δήμητρας, (Δήμητρος Θυμίαμα). Είναι γενικότερα παραδεκτό ότι σε όλα τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, η λέξη της ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ συνδυάζεται και συνυπάρχει πάντοτε με το όνομα της ΘΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ.
Βεβαίως είναι πολύ εύκολο, ακόμα και σήμερα να κατανοήσουμε ότι η λέξη της Ελευσίνας προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «Ελεύθω» που σημαίνει «Έρχομαι».

Είναι λοιπόν προφανές ότι τα ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ τα οποία αποτελούσαν μία από τις μεγαλύτερες μυήσεις της Αρχαίας Ελλάδας, σχετιζόταν με την αποκάλυψη κάποιας άφιξης, με τον ερχομό ή την δήλωση κάποιας μυστικής παρουσίας ή κάποιου πολύ σημαντικού γεγονότος.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Έλευση αυτή σχετίζεται με την παρουσία της Δήμητρας η οποία μετά από την απαγωγή της κόρης της, της ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ, από τον Πλούτωνα, αφού έψαξε σε όλον τον κόσμο χωρίς να καταφέρει να την εντοπίσει, απελπισμένη κατέληξε στην Ελευσίνα και κατάκοπη κάθισε δίπλα σε ένα πηγάδι, στο ΚΑΛΛΙΧΟΡΟΝ ΦΡΕΑΡ, το οποίο υπάρχει ακόμα και σήμερα.

eleusina1 

Το καλλίχορον φρέαρ όπως σώζεται σήμερα

 

Ωστόσο, τα περίφημα Ελευσίνια Μυστήρια, δεν αποτελούσαν μία και μοναδική ετήσια εκδήλωση, αλλά γιορταζόταν δύο φορές τον χρόνο.
Υπήρχαν τα ΜΙΚΡΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ που πραγματοποιούταν την εποχή της άνοιξης και όπως είναι γνωστό, διαρκούσαν 7 ημέρες. Ο τόπος διεξαγωγής τους ήταν στην Αθήνα, κυρίως γύρω από τον ποταμό Ιλισό.
Τα ΜΕΓΑΛΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ που πραγματοποιούταν την εποχή του φθινοπώρου και διαρκούσαν 9 ημέρες. Ο τόπος διεξαγωγής τους ήταν στην Ελευσίνα.

Τα Μεγάλα Ελευσίνια Μυστήρια λοιπόν, αποτελούσαν μία λατρεία που σχετιζόταν με τη θεά Δήμητρα και την κόρη της Περσεφόνη. Όπως γνωρίζουμε από την Μυθολογία, ο Πλούτωνας ή Άδης, απήγαγε την Κόρη της θεάς, την ώρα που έπαιζε αμέριμνη με τις φίλες της, μέσα σε ένα ανθισμένο λιβάδι, στο Νύσιο Πεδίο.
Την ώρα που Περσεφόνη άπλωσε το χέρι της να κόψει έναν νάρκισσο, ξαφνικά άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια της και εμφανίστηκε ο Πλούτων, ο οποίος και την ανάγκασε να φύγει μαζί του διά της βίας.
Όταν επέστρεψε η θεά Δήμητρα, άρχισε να αναζητάει απεγνωσμένα την Κόρη της, την οποία δεν μπορούσε πουθενά να εντοπίσει. Αφού γύρισε όλον τον κόσμο, χωρίς αποτέλεσμα, μετά από πολλές περιπλανήσεις, κατέληξε περίλυπη στην περιοχή της Ελευσίνας.

Με την παρέμβαση του Δία, ο Πλούτωνας υποχρεώθηκε να επιστρέψει την Περσεφόνη στην μητέρα της. Η Δήμητρα ξαναβρήκε την Κόρη της στην Ελευσίνα, (εξ ου και η Έλευσις) με αποτέλεσμα στο σημείο αυτό να αναπτυχθεί τελικά ένας μεγάλος ιερός χώρος, από τους πιο γνωστούς σε όλη την Αρχαία Ελλάδα, όπου λάμβανε χώρα μία σειρά από πολύ σημαντικές θρησκευτικές τελετές, αφιερωμένες στις δύο θεές, στη Μητέρα Δήμητρα και στην Κόρη Περσεφόνη. ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ.
Βεβαίως λόγω της μεγάλης μυστικότητας που περιέβαλε πάντοτε, ο,τιδήποτε μυστηριακό, έτσι και το περιεχόμενο των τελετών αυτών παραμένει ουσιαστικά άγνωστο. Παρόλο που υπάρχουν αρκετές αναφορές από τους αρχαίους συγγραφείς, (κυρίως στον Πλούταρχο) είναι πολύ δύσκολο να γίνει η ανασύσταση των τελετών και του γενικότερου φιλοσοφικού υποβάθρου στο οποίο στηριζόταν.
Τα αρχαιολογικά δεδομένα όμως, μας αποκάλυψαν το χώρο μέσα στον οποίο βρισκόταν το σημαντικότερο οικοδόμημα στο οποίο ετελούντο τα Ελευσίνια Μυστήρια.

Πρόκειται για το ΤΕΛΕΣΤΗΡΙΟΝ, όπως ονομαζόταν ο ιδιαίτερος χώρος, στα άδυτα του οποίου διεξαγόταν κάθε χρόνο τα Μεγάλα Ελευσίνια Μυστήρια.
Χωρίς να είναι γνωστό το ακριβές τελετουργικό που ακολουθούσαν, αυτό που μπορούμε σήμερα να γνωρίζουμε είναι ότι η συγκεκριμένη μύηση, αποσκοπούσε στην ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑΣ ΖΩΗΣ.
Αυτός είναι και ο λόγος που τα Ελευσίνια Μυστήρια απέκτησαν τόσο μεγάλη δύναμη και φήμη, που φτάνει ακόμα και μέχρι τις μέρες μας.

Το Τελεστήριον, χτίστηκε με ένα εντελώς πρωτότυπο αρχιτεκτονικό σχέδιο, που δεν μοιάζει σε τίποτα με τους τυπικούς ελληνικούς ναούς της αρχαιότητας που γνωρίζουμε.
Αν και καταστράφηκε από τους Πέρσες, το 480 π.Χ. ανοικοδομήθηκε και πάλι σχετικά σύντομα.
Ο αρχιτέκτονας που ανέλαβε την κατασκευή του ήταν ο Ικτίνος. Μέτα από πολλές μετατροπές και αλλαγές στον αρχικό σχεδιασμό του, στην τελική του μορφή το Τελεστήριο, είχε στα κλασικά χρόνια επτά εξάστυλες εσωτερικές κιονοστοιχίες και σειρά επτά περιμετρικών κερκίδων.
Βεβαίως, από αυτόν τον ιερό ναό της τέλεσης των Ελευσινίων Μυστηρίων, σήμερα δεν σώζονται παρά ελάχιστα ερείπια, μέσα στο σύνολο της καταστροφής που υπέστη ολόκληρος ο αρχαιολογικός χώρος.

Μπορούμε όμως να θαυμάσουμε την κάτοψη του Τελεστηρίου και να διαπιστώσουμε ότι πρόκειται πράγματι για ένα πολύ ιδιαίτερο και μοναδικό και ανεπανάληπτο αρχιτεκτονικό δημιούργημα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο.

eleusina2 

 

Πηγή: http://www.astrology.gr/ENALLAKTIKI-GONIA/item/43822-to-telestirion-eleysinos#ixzz2VLVq9hHx

History of Freemasonry by Albert Mackey

Part One – PREHISTORIC MASONRY

CHAPTER I

TRADITION AND HISTORY IN MASONRY

IN the study of Freemasonry there are two kinds of statements
which are presented to the mind of the inquiring scholar, which
are sometimes concurrent, but much oftener conflicting, in their
character.

These are the historical and the traditional, each of which
appertains to Freemasonry as we may consider it in a different
aspect.

The historical statement relates to the Institution as we look at
it from an exoteric or public point of view; the traditional
refers only to its esoteric or secret character.

So long as its traditional legends are confined to the ritual of
the Order, they are not appropriate subjects of historical
inquiry. They have been invented by the makers of the rituals
for symbolic purposes connected with the forms of initiation.
Out of these myths of Speculative Masonry its philosophy has been
developed; and, as they are really to be considered as merely the
expansion of a philosophic or speculative idea, they can not
properly be posited in the category of historical narratives.

Συνέχεια


O 17ος αιώνας χαρακτηρίζεται από την συσπείρωση της εξουσίας και τις συγκεντρωτικές του τάσεις. Απ ο τα πιο σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν τον αιώνα είναι ο Τριακονταετής πόλεμος, που έλαβε χώρα από το 1618-1648. Αφάνισε τον μισό πληθυσμό της Γερμανίας, τα δύο τρίτα της Βοημίας και τα τρία τέταρτα της Θουριγγίας. Ο Βοημός θεολόγος και σοφός Γίοχαν Αμώς Κομένιους  ( 1592-1670) έγραψε με αφορμή την λαίλαπα των πολεμικών συγκρούσεων  << Είμαστε όλοι πολίτες ενός κόσμου, ένα αίμα έχουμε όλοι. Το μίσος για ένα άνθρωπο, για τον λόγο ότι εγεννήθηκε σε διαφορετική χώρα, ότι ομιλεί διαφορετική γλώσσα ή έχει αντίθετη άποψη επί αυτού ή εκείνου του θέματος, αποτελεί μεγάλη παραφροσύνη. Σας ικετεύω, απέχετε τέτοιων αισθημάτων, διότι είμαστε όλοι άνθρωποι. Ας αποβλέπουμε σε ένα μόνο σκοπό, την ευημερία της ανθρωπότητος.>> Αυτός ο θρησκευτικός πόλεμος έληξε με την συνθήκη της Βεστφαλίας. Μεγάλος χαμένος ο Ρωμαιοκαθολικισμός, αφού Λουθηρανισμός και Καλβινισμός έπαψαν να θεωρούνται αιρέσεις και οι πιστοί τους να οδηγούνται στην πυρά. Έχουμε ανάπτυξη του Διαφωτισμού, που πρέσβευε τον ορθολογισμό, την πίστη στην πρόοδο, αξιώνοντας αλλαγές στους πολιτικοινωνικούς θεσμούς, την οικονομία, την εκπαίδευση, την θρησκεία και την ατομική ελευθερία, ενάντια σε κάθε τυραννική διακυβέρνηση και καταπίεση που ασκούσε η εκκλησία.

Βασικός φορέας των νέων ιδεών ήταν η ανερχόμενη αστική τάξη, που μέχρι τότε παρέμεινε  αποκλεισμένη από την Απολυταρχία. Κατά την διάρκεια του αιώνα, ο κόσμος γνώρισε μια βιομηχανική ανάπτυξη και παράλληλα έχουμε την αναγνώριση της αξιοπρέπειας της εργασίας, την δημιουργία σύγχρονων πόλεων και μία ταχεία εξάπλωση των φιλελεύθερων ιδεών. Το 1646 έχουμε την είσοδο του φιλοσόφου και αλχημιστή Ηλία Άσμολ ως αποδειγμένου Τέκτονα, μη επαγγελματία στην Στοά  του Ουώρριγκτων. Πολλές  Επαγγελματικές Στοές  έγιναν με την πάροδο του χρόνου Συμβολικές. Με την αυγή  του 18ου αιώνα έχουμε. πολλές Τεκτονικές Στοές  σε όλη την Αγγλία και Σκωτία.Στις 24-6-1717 ιδρύθηκε  η Μεγάλη Στοά της Αγγλίας. Το 1723 ο Σκωτσέζος θεολόγος James Anderson  εκδίδει τα Συντάγματα  ( Constitutions of Freemason)  του σημαντικότερου κανονιστικού κειμένου του Συμβολικού Τεκτονισμού, οι διατάξεις του εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα. Η ταχύτητα διάδοσης του Τεκτονισμού είναι μεγάλη. Το 1725 ιδρύθηκαν οι πρώτες στοές στην Ιρλανδία και Γαλλία, το 1728 στην Ισπανία , 1730 Ισπανία και Αμερική, 1735 Πορτογαλία και Σουηδία και 1737 στην Γερμανία.

Ο Άγγλος πρέσβης Αλέξανδρος Ντρυμόν ( Alexander Drummod)  ,Μεγάλος Δάσκαλος στην  Τεκτονική Στοά Greenock Kilwinning της Σκωτίας, υπεύθυνος για τις Στοές των Δυτικών Χωρών,  ξεκινά την άνοιξη του 1747 ένα ταξίδι  προς την Ανατολή, με σκοπό την ίδρυση Συμβολικών  Τεκτονικών  Στοών. Στην Βενετία είχε προγραμματίσει την ναύλωση ενός πλοίου, που θα τον έφερνε στην Θεσσαλονίκη, για την ίδρυση της πρώτης Στοάς στην Ανατολή. Η επιλογή της Θεσσαλονίκης δεν ήταν τυχαία. Στην πόλη υπήρχαν τρείς ακμάζουσες κοινότητες Ορθοδόξων, Μουσουλμάνων και Εβραίων, που είχαν έλθει στην πόλη μετά την εξορία τους από την Ισπανία. Είχε ένα λιμάνι με έντονη εμπορική δραστηριότητα και κόμβος εμπορικών δρόμων προς τις Παραδουνάβιες χώρες. Ένα άλλο στοιχείο, πολύ σημαντικό, ήταν η παρουσία συντεχνιών οικοδόμων, η μεγαλύτερη μετά της Κωνσταντινούπολης. Η δομή και η φιλοσοφία των συντεχνιών ήταν παραπλήσια με εκείνη των επαγγελματιών Τεκτόνων της Δύσης. Έτσι η Θεσσαλονίκη συγκέντρωνε πολλές προυποθέσεις για την ίδρυση Στοάς στις παρυφές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την Δύση. Μια επιτυχημένη  ίδρυση Στοάς στην πόλη, θα ήταν ένα καλό πρόκριμα για ίδρυση Στοάς και στην καρδία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την Κωνσταντινούπολη. Δυστυχώς το ταξίδι δεν έγινε λόγω του αποκλεισμού των θαλασσίων δρόμων και η αιτία ήταν ο πόλεμος 1741-1747.

Με μία παροδική στάση στην  Ζάκυνθο, έφτασε  στην Σμύρνη, με σκοπό εκεί να ιδρύσει την πρώτη Τεκτονική Στοά της Ανατολής. Βέβαια κάποιος θα αναρωτηθεί για την επιλογή της Σμύρνης. Οι Τουρκοπερσικοί πόλεμοι 1723-1747 προκάλεσαν την αποδιοργάνωση και την παρακμή των παραδοσιακών χερσαίων εμπορικών δρόμων και την αναπόφευκτη αποτελμάτωση των άλλοτε ανθηρών μεταπρατικών αγορών της Συρίας, του Λιβάνου και της Αιγύπτου. Το αποτέλεσμα ήταν να μεταφερθεί η δραστηριότητα των Ευρωπαίων εμπόρων, κυρίως Άγγλων και Γάλλων,  σε ασφαλέστερα Μικρασιατικά λιμάνια, κυρίως της Σμύρνης. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήσαν ξένοι κυρίως Ολλανδοί, Άγγλοι, Γάλλοι, καθώς και Έλληνες, που είχαν μεταναστεύσει
από τον Μωριά, την Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου. Έτσι έχουμε μια πρώτη αστική τάξη στην περιοχή της Σμύρνης λόγω των εμπορικών δραστηριοτήτων.

Θα μείνει  στην Σμύρνη από  25 Νοεμβρίου 1744  μέχρι  τις 22 Ιανουαρίου 1745.Οπως αναφέρει ο Αλέξανδρος Ντρυμόν (Alexander Drummod)   στο ταξιδιωτικό του βιβλίο, ο άγγλος πρέσβης  Crawlly τον προσκάλεσε ένα βράδυ για να τον παρουσιάσει σε μία συγκέντρωση επιφανών κατοίκων της Σμύρνης. Όλοι ήξεραν ότι είναι Τέκτονας και όπως τους είχε ενημερώσει ένας ιερέας , οι Τέκτονες είναι μεγάλοι μάγοι και έχουν ικανότητες να ανασταίνουν νεκρούς με τα σατανικά τους ξόρκια. Αυτά είναι απόρρεια της  βούλας του Πάπα Κλήμη του XII,που στις 4 Μαίου 1738 απαγορεύει με το επιτίμιο του αφορισμού στους κληρικούς και τους πιστούς την συμμετοχή τους στον Τεκτονισμό. Αφού τον επιθεώρησαν από την κορφή μέχρι τα νύχια, διαπίστωσαν ότι  δεν διαφέρει και πολύ από τα άλλα τέκνα του Αδάμ. Μετά την εξοικείωση με το άτομο του η βραδιά κύλισε ωραία. Είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει  αδελφούς σε αυτό το μέρος και να ιδρύσει την μοναδική στοά στην Ανατολή. Η Στοά του, Greenock Kilwinning, πρέπει να έχει λόγους να υπερηφανεύεται για αυτή ην πρώτη κόρη της .Έκανε μύηση σε  Α’ Συμβολικό Βαθμό σε κάποιος κατοίκους της Σμύρνης, μάλλον και σε κάποιους Χριστιανούς ‘Ελληνες.

Μετά από την Σμύρνη, κάνει μικρή στάση  στην Ρόδο και την Κύπρο για να φτάσει στην Αλεξανδρέττα, το σημαντικότερο λιμάνι της Μέσης Ανατολής, για να καταλήξει στο Χαλέπι, εμπορικός κόμβος για τις χώρες της Άπω Ανατολής. Στο Χαλέπι θα υπηρετήσει σαν πρόξενος της Αγγλίας .Κατά την παραμονή του στην Μέση Ανατολή θα ιδρύσει πολλές  Τεκτονικές Στοές σε διάφορες χώρες.

Την ύπαρξη Τεκτονικής Στοάς στην Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη την  καταγράφει ο Καισάριος  Δαπόντε στο ανέκδοτο βιβλίο μέχρι σήμερα << Βίβλος Βασιλειών>> στο οποίο αναφέρεται στην  αίρεση των Κονιατών, και  βρίσκεται σε χειρόγραφο στην Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους.. Ο Καισάριος Δαπόντε  ( 1713-1784) είναι από τους σημαντικούς χρονογράφους του 18ου αιώνα και ιδιαίτερα για την περίοδο 1731-1765.Το 1753 ακολούθησε τον μοναχικό βίο, στην Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους.

Ακολουθεί το κείμενο του Καισάριου Δαπόντε, διατηρώντας την σύνταξη και την ορθογραφία του πρωτοτύπου.

ΑΙΡΕΣΙΣ ΚΟΝΙΑΤΩΝ

Αλλ’ επειδή και είπαμεν περί των ειρημένων
Δυσσεβειών, αιρέσεων αναθεματισμένων,
Ας πούμεν και περί αυτής, όπου εις τους καιρούς μας
Κρημνίσθηκε και έφθασε κ’ εις τόπους τους δικούς μας.
Εις την οποίαν, λεν, πολλοί έπεσαν Ευρωπαίοι
Ως και ρηγάδες, ιερείς, Λατίνοι και σπουδαίοι.

Τάξις γινομένη επί υποδοχή τινός Ελευθέριου Κονιάτου

«Ος τις επιθυμεί να συναριθμηθή με την εταιρίαν των Κονιάτων, πρέπει να συστηθή
από ένα άλλον συνάδελφον ως υποκείμενον αρκετόν και άξιον, και τότε θέλει του δοθή άδεια
να παρρισιασθή, οδηγούμενος από εκείνον τον συναδελφόν χωρίς φως μέσα εις ένα σπήτι, ωσάν εις τόπον της Βηθλεέμ, της εταιρίας, και φθάνωντας εκεί ερωτάται αν έχη πνεύσιν, ήγουν κλίσιν, δια να συναριθμηθή· ερωτάται περί της καταστάσεώς του, ονόματός του και επωνυμίας του. Έπειτα του αφαιρείται κάθε λογής μέταλλον, λίθοι πολύτιμοι και τα εξής· γυμνώνεται το δεξιόν γόνυ και εις τον αριστερόν πόδα, επάνω εις το παπούτζι, του μποδαίνουν μίαν γόβαν, ήγουν κουντούραν φράγκικην, περισφαλίζοντές του τους οφθαλμούς με ένα μανδήλιον. Εις τοιούτον τρόπον τον αφίνουν ως μίαν ώραν σχεδόν εις τα φαντασίας του. Περνώντας ούτος ο καιρός, ερωτάται τρεις φοραίς περί του ονόματος του βαπτίσματος. Έσω και έξω από το σπήτι είναι οι συναδελφοί με σπαθί γυμνόν εις τα χείρας, φυλάττοντές τον από κάθε ακαθαρσίαν. Ο Πρωτομαΐστωρ, περιεζωσμένος ζώνην γαλάζιαν εις σχήμα τρίγωνον, προστάττει να ερωτηθήυ αν έχη πνεύσιν. Και τούτο ποιών ο ανάδοχος, ο υποψήφιος αποκρίνεται ναι. Και έτζι ο Πρωτομαΐστωρ του τάζει την είσοδον, κάμνωντάς τον να κάμη τρεις γύρους τριγύρω μιας συγγραφής εξαπλωμένης επάνω εις το έδαφος, παρρησιάζωντας επάνω εις δύο κολώναις την σκιαγραφίαν του ναού του Σολομώντος με δύο γράμματα κεφαλιακά Ι.Ρ. Εις το μέσον του θαλάμου είναι τρεις μεγάλαις λαμπάδες αναμμέναις, επάνω εις τας οποίας εις την πρώτην είσοδον του υποψηφίου ρίπτουν κάμποσην κόνιν, ήγουν μπαρούτι, δια να τον τρομάξουν. Ύστερον από τρία τέταρτα της ώρας τον υπάγουν εις το μέσουν του αυτού τόπου έμπροσθεν του Πρωτομαΐστορος, ο οποίος ευρίσκεται όπισθεν εις την οποίαν είναι το Ευαγγέλιον του Αγίου Ιωάννου. Και ερωτηθείς περί της πνεύσεώς του, αποκρίνεται και πάλιν να, και έτζι προστάζει να του λυθούν οι οφθαλμοί. Οι συναδελφοί πιάνωντας τα άρματα, πλησιάζουν αυτόν ύστερον από τρεις κινήσεις εις ένα θρονί χωρίς ακούμβισμα, όπου είναι πλησίον εις την μεγάλην καθέδραν. Ο ρήτωρ της συναδελφότητος προφέρει λέγωντάς του, θέλεις υποδεχθή και εκδεχθή μίαν τοιαύτην σεβασμίαν και περίβλεπτον τάξιν, όμως δια να μη λογιάσης ότι το τοιούτον ενεργείται εναντίον του νόμου, πίστεώς τε και του βασιλέως, θέλει σου δοθή ξεχωριστή μερική είδησις από τον Πρωτομαΐστορα. Πρέπει έπειτα αυτός με το γόνυ το γυμνόν να γονατίση επάνω εις το θρονί το χωρίς ακούμβισμα και το άλλο πόδι να το αφήση κρεμάμενον εις τον αέρα, ερωτώντας τον εις τον αυτόν καιρόν ο Πρωτομαΐστωρ αν τάσση να φυλάττη το απόκρυφον των Κονιάτων και της τάξεώς των, πλην έμπροσθεν τινός συναδελφού, και παρόντος του Πρωτομαΐστορος του γυμνώνεται το στήθος, δια να ιδούν μην είναι γυναικείας φύσεως, και εγγίζωντάς τον εις το αριστερό βυζί ένα πριέλι, το οποίον ο ίδιος κρατεί, έχωντας το δεξιόν του χέρι επάνω εις το Ευαγγέλιον του Αγίου Ιωάννου, ομνύει και τοιουτοτρόπως τάσσει, να μου εκριζωθή η γλώσσα, να μου ξεσχισθή η καρδία, να καή το σώμα μου, να σκορπισθή η κόνις εις τον αέρα, ούτε να μείνη κανένα μου μνημόσυνον αναμεταξύ εις τους ανθρώπους, ανίσως και κάμω το εναντίον, οπού ο Θεός να με φυλάξη. Τελειώνωντας τούτο ασπάζεται το Ευαγγέλιον και ο Πρωτομαΐστωρ, προστάζοντάς τον να σιμώση, του δίδει την ζώνην του λευκού δέρματος των Κονιάτων και δύο ζευγάρια χειρόκτια, ένα δια λόγου του και άλλο δια την πλέον ηγαπημένην του. Του εξηγεί έπειτα την σημασίαν των δύο γραμμάτων Ι.Ρ. Το πρώτον θέλει να ειπή Ιακόν και το δεύτερον Ποέζε, λέξεις και αι δύο ιγκλέζικαι, η οποίαις είναι το σημείον δια να γνωρίζεται ένας από τον άλλον, καθώς και η έκτασις οπού κάμνουν με την δεξιάν εις την αριστεράν τους σιαγόνα. Έπειτα τραβίζωντας ίσια το χέρι, ακουμβίζουν τον μεγάλον δάκτυλον εις την δευτέραν άρθρωσιν του λιχανού, ήγουν του δευτέρου δακτύλου του συναδελφού, προφέρωντας την λέξιν Ιακόν· εγγίζωντας ένας με τον άλλον το στήθος των πάλιν δίδουν το χέρι, και ακουμβώντας τον μεγάλον δάκτυλον επάνω εις την δευτέραν άρθρωσιν του μεσαίου δακτύλου προφέρουν την λέξιν Ποέζε. Εξηγουμένων δε τούτων κηρύττεται ο υποψήφιος αδελφός.

Έπειτα, αδεία του Πρωτομαΐστορος, κάθηνται εις την τράπεζαν και πίνουν εις την υγείαν του συναδελφού. Πάλιν αδεία του Πρωτομαΐστορος λέγοντος, ας δοθή κόνις επάνω, ήγουν τουφέκια, ο καθείς έχει έμπροσθέν του ένα μπουκάλι με κρασί και προστάξει του Πρωτομαΐστορος ο καθείς βάλλει το κρασί εις το ποτήρι λέγωντας, ο καθείς ας βάλλη εις τα άρματα χέρι· πλησιάζουν τρεις φοραίς το ποτήριον εις τα χείλη, και βάζωντάς το κάτω και ύστερον πέρνωντάς το το σφίγγουν εις το αριστερόν μέρος του στήθους τρεις φοραίς φωνάζωντας ομού τρεις φοραίς, ζήτω, ήγουν βίβατ. Επάνω εις την τράπεζαν είναι τρία κερία όπου κάμνουν ένα τρίγωνον σχήμα. Ανίσως και ήτον τινάς ύποπτος, θέλει φανερωθή λέγωντας βρέχει, το οποίον σημαίνει σιωπήν. Ενδεχόμενον να τύχη τινάς ανάξιος να ηξεύρη τας λέξεις Ιακόν και Ποέζε· δια τούτο, δια να μην είναι ύποπτος όταν δίδουν το χέρι, δεν προφέρεται άλλο, παρά τα γράμματα των άνωθεν λέξεων, ήγουν ο ένας λέγει Ι, και ο άλλος λέγει Ρ και ούτως περί των άλλων. Ταύτα είναι τα σημεία και η τάξις των Ελευθέρων Κονιάτων, και οι χαρακτήρες οπού γράφουν είναι αυτοί όπου φαίνονται:

n

Η είδησις ταύτης της τάξεως και του νεωτερισμού εδόθη τη Αγία Μεγάλη Εκκλησία, επί της πατριαρχείας του κυρ Παϊσίου, παρά του Αγίου Σμύρνης κυρ Νεοφύτου απελθόντων των Κονιάτων εκείσε. Έκαμε δε πολλούς λόγους και φρικτούς αφορισμούς, όστις πηγαίνει εις αυτούς, ότι είναι δαιμονολατρία η τάξις αυτή και το απόκρυφόν τους. Τούτοι οι Κονιάται λέγεται ότι να επρωτοφάνησαν εις την Ιγκηλτέραν προ εβδομήντα, ογδονήντα χρονών από της σήμερον, ήγουν από του αψμζ’ έτους από Χριστού. Τω αυτώ έτει ήλθαν και εις την Πόλιν, εις τον Γαλατάν, και έκαμαν Κονιάτας τινάς· μαθόντες δε οι αυτόν κρατούντες ευθύς απεδίωξαν αυτούς.>>

Σχόλια στο κείμενο του Καισάριου Δαπόντε

1-Το ανωτέρω κείμενο είναι μία περιγραφή Μύησης σε Α΄ Συμβολικό Βαθμό καθώς και μια σύντομη παράθεση Τεκτονικού Συμποσίου. Οι περισσότεροι ιστορικοί που έχουν ασχοληθεί με το ανωτέρω κείμενο, μη Τέκτονες, το αναφέρουν σαν Τυπικό Α΄ Συμβολικού Βαθμού. Όπως γνωρίζουμε από την Τεκτονική Ιστορία γραπτά Τυπικά παρουσιάστηκαν μετά το 1760. Μέχρι τότε υπήρχαν  φυλλάδια Κατηχήσεων,που ήσαν ερωτοαπαντήσεις σε βασικά θέματα του Τεκτονισμού, για την ενημέρωση των νεοεισερχομένων στον Τεκτονισμό.

2-Κονιάτης είναι  η λέξη που προτείνει ο Καισάριος Δαπόντε για να αποδώσει στην ελληνική γλώσσα την λέξη Τέκτονας. Κονιάτης είναι λέξη πολύ παλαιά, αναφέρεται από τον λεξικογράφο  Ησύχιο το 450 μ.Χ  << Κονιάται, ασβεστήριοι και χρίσταις>>.Κονιάτης είναι ο χρίων δια πηλού και ασβεστόχριστου κοινώς  ο σοβατζής. Κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα η επικρατούσα λέξη για τους Τέκτονες είναι φραγκομασώνος, εκ του γαλλικού Franc-Macon, και την συναντούμε κυρίως σε εκκλησιαστικά κείμενα και βιβλία κατά του Τεκτονισμού. Κλασσικό  παράδειγμα το βιβλίο του Αγαπίου Κολυβά Παπαντωνάτου << Ανατροπή της Φραγμασωνικής Πίστεως>> 1782.

Σε Τεκτονικό Κυπριακό χειρόγραφο του 1751 συναντάμε την λέξη Ελεύθερος Οικοδόμος. Στα μέσα του 19ου αιώνα η επικρατούσα λέξη είναι Ελεύθερος Τέκτονας που χρησιμοποιείται μέχρι της ημέρες μας.

3-Ο Καισάριος Δαπόντε γνώριζε ότι οι συμβολικές Τεκτονικές Στοές προήλθαν από τις επαγγελματικές Τεκτονικές συντεχνίες του Μεσαίωνα. Γιαυτό ο σεβάσμιος αποδίδεται με την λέξη, Πρωτομαϊστορας ο οποίος είναι ο επικεφαλής της συντεχνίας. Για να καταλάβουμε καλύτερα τι ήσαν συντεχνίες στην Τουρκοκρατία,παραθέτουμε μια μικρή ιστορία των συντεχνιών.

Στο Βυζαντινό κράτος οι οικοδόμοι ήσαν οργανωμένοι σε επαγγελματικά σωματεία, με έντονο θρησκευτικό περιεχόμενο και εκφραζόνταν  από τα Αδελφάτα. Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, τα σωματεία  ήσαν γνωστά σαν << ισνάφια>>, που διατήρησαν τις θρησκευτικές τους δραστηριότητες, αλλά παράλληλα ανάπτυξαν κοινωνική δράση, μέσω φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και την ίδρυση σχολείων. Είχαν συνθηματική γλώσσα, στα πρώτυπα των επαγγελματιών τεκτόνων του Μεσαίωνα.Η γενική συνέλευση αναδείκνυε την Δωδεκάρα ( Δώδεκα Μάστορες), η οποία με την σειρά της εξελέγε τον Πρωτομαϊστορα μια σεβαστή προσωπικότητα  που την τιμούσαν όλοι οι ομότεχνοι του αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν εγκατεστημένη η συντεχνία.
Ο Πρωτομαϊστορας έκλεινε όλες της δουλειές και απέδιδε μισθούς σε όλα τα μέλη της συντεχνίας. Μετά το τέλος της θητείας του, συνήθως ετήσια,έκανε απολογισμό για την διαχείρηση των χρημάτων . Τα μέλη της συντεχνίας ήσαν το Τσιράκι, ο Κάλφας , ο Μάστορας. Κάθε συντεχνία είχε το δικό της οίκημα, λάβαρα και σφραγίδες. Αναμειγνύονταν ενεργά στην εκλογή Προκρίτων και Δημογερόντων και οι συντεχνίες της Κωνσταντινούπολης μετείχαν ενεργά στην εκλογή του Πατριάρχη.

Ο Καισάριος  Δαπόντε, με το κείμενο αυτό, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, μήπως οι συντεχνίες των Ελ    λήνων αλωθούν από τους Τέκτονες της Δύσης. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να εισέλθουν Φαναριώτες και έμποροι, που θα εμφυσούσαν τα κηρύγματα του Διαφωτισμού και στην μεσαία τάξη, με αποτέλεσμα να έχουμε ισχυρές τάσεις ανεξαρτησίας  για τον υπόδουλο Ελληνισμό, που θα έφερνε σε δύσκολη θέση το Πατριαρχείο απέναντι στον Σουλτάνο. Τα ανωτέρω μπορεί να είναι μόνο υποθέσεις, αλλά η απαγόρευση του Τεκτονισμού από τον Σουλτάνο το 1749, μάλλον πρέπει να έγιναν υπόγειες συμφωνίες και από την μεριά των καθολικών, μάλλον επιβεβαιώνει τις ανωτέρω υποθέσεις.

4-Γιατί ο Δαπόντε να ασχοληθεί με τον Τεκτονισμό, που είχε παρουσιαστεί στην Δύση και είχε δημιουργήσει προβλήματα στην Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η απάντηση είναι ότι στην Μύηση της Σμύρνης, αλλά και στους Ελεύθερους Κονιάτες στην Πόλη, πρέπει να είχαν μυηθεί και έλληνες Χριστιανοί, γιαυτό τον λόγο και ονομάζεται  αίρεση των Κονιατών, δηλαδή κάτι πού είναι αντίθετο προς την Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση. Μαρτυρία αγιορείτικου χειρογράφου υποστηρίζει την έκδοση συνοδικού καταδικαστικού γράμματος το 1745. Αποκήρυττε τους Τέκτονες ως <<αθέους>> , ως αρνούμενους δηλαδή το μόνο Θεό, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Η απαγόρευση του Τεκτονισμού από τον Σουλτάνο το 1749 με ποινή θανάτου όποιος δημόσια δήλωνε ότι είναι Τέκτονας, είχε σαν αποτέλεσμα τα αρχεία των Στοών να καταστραφούν  για προστασία των μελών τους.

5- Στο ανωτέρω κείμενο ο Καισάριος Δαπόντε το έγραψε μετά δύο χρόνια από τις πρώτες  Μυήσεις που έγιναν στην Σμύρνη, το 1747. Είναι αποδεκτό από τους νεώτερους ιστορικούς  ότι ο Καισάριος Δαπόντε ήταν ένας σχολαστικός χρονογράφος της εποχής του και οι πληροφορίες του διασταυρωμένες, δηλαδή ήταν ένας δημοσιογράφος της εποχής του. Θα προσπαθήσουμε, μέσα από τα ιστορικά ντουκουμέντα που διαθέτουμε, να εντοπίσουμε τον πιθανό πληροφοριοδότη του για το θέμα του Τεκτονισμού γενικά.

Όπως αναφέραμε και στην αρχή του πίνακα ο Αλέξανδρος Ντρυμόν (Alexander Drummod ) έκανε μια μικρή στάση στο νησί της Ζακύνθου, πρίν φτάσει στην Σμύρνη. Κατά την διάρκεια της παραμονής του συνάντησε τον λόγιο και Πρωτοιερέα Αντώνιο Κατήφορο. Ο Αλέξανδρος Ντρυμόν (Alexander Drummod)  του ανέφερε ότι ήταν Τέκτονας και  σκοπός του ταξιδιού του στην Ανατολή ήταν η  δημιουργία Τεκτονικών Στοών. Ο Κατήφορος έφερε τις αντιρρήσεις του. Ο Αλέξανδρος Ντρυμόν (Alexander Drummod)  του εξήγησε το Πνεύμα και την φιλοσοφία του Τεκτονισμού. Στο τέλος ο Κατήφορος  συμφώνησε για τον Τεκτονισμό, και του πρότεινε μάλιστα να ιδρύσει και μια Τεκτονική Στοά στην Ζάκυνθο. Η επιθυμία του δεν έγινε πραγματικότητα, μόνο στα μισά του 19ου αιώνα, ο Λίστ, που ήταν και ιερέας έγινε Τέκτονας. Για το χρονικό διάστημα που έμεινε ο Αλέξανδρος Ντρυμόν (Alexander Drummod) στην Σμύρνη, σίγουρα θα ανέφερε και τον ιερέα Κατήφορο, που αν και Χριστιανός Ορθόδοξος, δεν είχε αντιρρήσεις για τον Τεκτονισμό. Το όνομα του Κατήφορου, πρέπει να το ήξερε και ο Καισάριος Δαπόντε. Αλλά ποιος είναι ο Αντώνιος Κατήφορος και είναι σημαντικός για το θέμα του Τεκτονισμού, που μας απασχολεί.

Ο κληρικός Αντώνιος Κατήφορος, γεννήθηκε το 1685 στην Ζάκυνθο, σπούδασε στην Ιταλία και δί-
δαξε στο περίφημο Φλαγγινιανό Φροντηστήριο της Βενετίας. ‘Εγραψε την ιστορία της Παλαιάς και Νέας Διαθήκης και ήταν συντάκτης του ετήσιου La storia dell anno. Όταν το 1738 ο τότε Πάπας Κλήμης ΙΒ εξέδωσε την περίφημη εγκύκλιο του in eminenti στην οποία κατηγορεί τους Τέκτονες  ως ανεξίθρησκους και αιρετικούς και διέταξε τον αφορισμό τους, ο Αντώνιος Κατήφορος συνέταξε μια διατριβή εναντίον του Πάπα με την οποία ανασκευάζει την παπική εγκύκλιο και έστειλε την διατριβή για δημοσίευση. Η  πανίσχυρη Ιερά Εξέταση τον κυνήγησε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Βενετία. Αν και μη Τέκτονας, υπερασπίστηκε την επιλογή του κάθε ανθρώπου να πιστεύει όπου ήθελε, από τα βασικά στοιχεία του Διαφωτισμού. Σίγουρα με τέτοιο έργο στον Τεκτονισμό, ας μη ξεχνάμε ότι ήταν ιερέας Ορθόδοξος, είναι απίθανο να μην ήλθε στην αντίληψη του το έργο του και να μη το μελέτησε, πρίν γράψει το ανωτέρω κείμενο, και για τις γενικές επιπτώσεις που θα είχε ο Τεκτονισμό στην Ορθόδοξη Θρησκεία. Με την παρατήρηση αυτή ο Τεκτονισμός κάνει την παρουσία του στον Ελλαδικό χώρο, το 1738, κάτι που οι περισσότεροι ιστορικοί δεν έχουν παρατηρήσει.

6-Πολλοί ιστορικοί, μη Τέκτονες, ισχυρίζονται ότι τα γραφόμενα του Καισάριου Δαπόντε, ότι ο Τεκτονισμός παρουσιάστηκε 70-80 χρόνια  πρίν το 1747, δηλαδή 1667-1677, είναι αναληθή, μιας και η Στοά της Αγγλίας ιδρύθηκε επίσημα στις 24-6-1717. Οι ιστορικοί δεν παρατήρησαν ότι ο Αλέξανδρος Ντρυμόν (Alexander Drummod) ήταν Σκωτσέζος, ανήκε στην Μεγάλη Στοά της Σκωτίας και το 1670 ιδρύθηκε η Στοά που ανήκε. Αυτό μας δείχνει ότι ο Δαπόντε είχε καλή πληροφόρηση για τον Τεκτονισμό, που πιθανόν την είχε από κάποιον που μυήθηκε στην Σμύρνη και είχε την πληροφορία αυτή από πρώτο χέρι, από το λεγόμενα του Αλεξάνδρου Ντρυμόν (Alexander Drummod.)

Από την ανωτέρω σύντομη περιγραφή της πρώτης παρουσίας  του Ελληνικού Τεκτονισμού στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Τεκτονισμός κάνει την παρουσία του στον ελλαδικό χώρο ακριβώς 30 χρόνια, μετά την ίδρυση της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας, το 1717. Παράλληλα η παρουσία του συμπίπτει με την έναρξη του Ελληνικού Διαφωτισμού. Τεκτονισμός και Διαφωτισμός συνέβαλαν στην εμφύσηση του πνεύματος της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας στον υπόδουλο Ελληνισμό. Τεκτονισμός και Ελληνικός Διαφωτισμός κάνουν ταυτόχρονα την παρουσία τους  στην Μύηση του Ξάνθου, κατά την διάρκεια της οποίας συνέλαβε την ιδέα της Φιλικής Εταιρείας, που  είχε αποφασιστικό ρόλο στην οργάνωση της Επανάστασης του 1821. Ο Διαφωτισμός μετά το 1821 χάνει την αίγλη του, ενώ ο Τεκτονισμός αυξάνει την παρουσία του σε όλη την Ελλάδα. Το 1867 έχουμε την  ίδρυση της Μεγάλης Ανατολής της Ελλάδος. που συνεχίζει το έργο της, πάνω στις αρχές του Διαφωτισμού, όπως αυτές παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στους Ελεύθερους Κονιάτες της Κωνσταντινούπολης.


https://i2.wp.com/www.freemasons-freemasonry.com/masongoatcard.jpg

tekt1